Γράφει ο Νικόλας Μοσχόπουλος
Άλλη μία εξαναγκαστική μετακίνηση
Την Τετάρτη 13 Μαΐου 2026 συνάδελφος μας νοσηλεύτρια στο Κέντρο Υγείας Σάμης έλαβε από την 6η Υγειονομική Περιφέρεια (6η ΥΠΕ) που εδράζεται στην Πάτρα απόφαση μετακίνησής της στο Νοσοκομείο Αργοστολίου από 1/6/26 έως και 30/6/2026. Η απόφαση ελήφθη εν αγνοία της συναδέλφου, η οποία δεν ερωτήθηκε ούτε ενημερώθηκε σχετικά νωρίτερα.
Η εν λόγω νοσηλεύτρια, με σύζυγο επίσης εργαζόμενο σε υπηρεσία με κυκλικό ωράριο, είναι μητέρα δύο ανήλικων παιδιών του Δημοτικού, το ένα με διαγνωσμένη ΔΕΠΥ. Τα παιδιά επιμελούνται εκ περιτροπής οι δύο γονείς, φροντίζοντας να μην ταυτίζονται τα ωράριά τους. Η νοσηλεύτρια δεν οδηγεί αυτοκίνητο. Με την εν λόγω απόφαση μετακίνησης, η εργασία της νοσηλεύτριας θα βρίσκεται 27 χιλιόμετρα από τον τόπο κατοικίας της. Υπάρχουν μόνο δύο δρομολόγια λεωφορείου από Σάμη, τις 8:15 πμ και τις 4:30 μμ, ενώ το Σαββατοκύριακο μόνο τις 4:30 μμ. Πώς θα πρέπει να μεταβαίνει η συνάδελφος στην εργασία της, δεδομένου ότι οι αλλαγές βάρδιας γίνονται τις 7πμ, 3μμ, 11μμ; Θα την μεταφέρει ο σύζυγος με το αυτοκίνητο ευρισκόμενος κάθε μέρα 1,5 ώρα στον δρόμο; Αφήνοντας τα παιδιά μόνα στο σπίτι στις βραδινές βάρδιες από τις 10μμ μέχρι τις 11:40 που θα επιστρέφει στη Σάμη; Για να ξεκινήσει πάλι από τη Σάμη τις 6:15 πμ και να επιστρέψει με τη μητέρα των παιδιών τις 7:40 για να τα φροντίσει στο πρωινό τους ξύπνημα. Και έχοντας ξοδέψει 20 ευρώ την ημέρα σε βενζίνη για τα δύο δρομολόγια, 440 ευρώ για 22 βάρδιες για ένα μήνα, από έναν μισθό των 1100 ευρώ, έξοδα που θα επιδεινώσουν την ήδη οριακή οικονομική κατάσταση της οικογενείας. Τα δύο παιδιά του Δημοτικού θα παραμένουν δύο φορές την ημέρα, για 3 ώρες συνολικά χωρίς την επίβλεψη κανενός εκ των γονέων τους.
Καθίσταται σαφές ότι η εν λόγω απόφαση πάσχει σε αρκετά σημεία. Καθώς διαδίδεται ανεπίσημα, θα ακολουθήσουν ανάλογες αποφάσεις και για τις υπόλοιπες νοσηλεύτριες του Κέντρου Υγείας.
Υπενθυμίζουμε ότι κατά την παρούσα χρονική στιγμή υπάρχουν 5 νοσηλεύτριες, η ελάχιστη δύναμη για να λειτουργεί αξιοπρεπώς το Κέντρο Υγείας (με τα ρεπό και τις άδειες που ορίζει ο νόμος). Με την απομάκρυνση μίας νοσηλεύτριας θα παραμένει πλέον μία βάρδια χωρίς νοσηλεύτρια.
Η καινούργια αυτή απόφαση έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά ενεργειών και αποφάσεων που οδήγησαν από ένα κέντρο υγείας με 4 επιμελητές και 4 αγροτικούς ιατρούς, με φυσικοθεραπεύτρια, οδοντίατρο, τεχνική υπηρεσία, μαία, ακτινολόγο, μικροβιολόγο, στην παρούσα κατάσταση, χωρίς πια τα παραπάνω, με 1 γιατρό που επιτελεί 20 ή περισσότερες εφημερίες το μήνα, εφημερεύοντας στη Σάμη στην κενή μέρα ανάμεσα σε δύο 24ωρα άγρυπνης εφημερίας στο Νοσοκομείο Αργοστολίου (αντί να αναπαυθεί σε αυτό το κενό), και με αλλεπάλληλες μετακινήσεις άλλων για προσωρινή κάλυψη. Και με τα ιατρεία των χωριών που λειτουργούσαν καθημερινά, πλέον να λειτουργούν μια φορά το μήνα, εφόσον αγροτικοί ιατροί δεν έρχονται πλέον στο νησί φοβούμενοι μετακίνησή τους στο νοσοκομείο, σε θέσεις που έπρεπε να καλύπτονται από ειδικούς.
Προφανώς η λύση δεν είναι η περιφορά των ελάχιστων υγειονομικών που απομείναμε στο νησί, από τη μία δομή στην άλλη, σαν την κοντή κουβέρτα που, αν σκεπάσεις το πρόσωπο θα μείνουν ξεσκέπαστα τα πόδια. Χρειάζεται ευαισθητοποίηση της κοινότητάς μας, για χάρη των δικών μας ανθρώπων. Ζητώντας το εύλογο: Περισσότερα κονδύλια άμεσα για την υγεία, νέους διορισμούς, μισθούς ανάλογους με το εξωτερικό, όπως ήταν πριν από τα μνημόνια, πιο πειστικά και πιο αξιόλογα κίνητρα προσέλκυσης υγειονομικών στα νησιά.
Γιατί αν δεν προστατευτεί η υγεία, δεν θα υπάρχει ούτε τουρισμός, ούτε στρατός, ούτε ψωμί, ούτε παιδεία.
Αύριο 14 Μαΐου και ώρα 17:00, πραγματοποιείται Δημοτικό Συμβούλιο στη Σάμη για τα θέματα υγείας στην περιοχή μας. Ας δώσουμε το παρόν. Αν θέλουμε να διασφαλίσουμε την επιβίωση του Κέντρου Υγείας, ίσως πρέπει να λειτουργήσουμε κι εδώ με τον ίδιο τρόπο που λειτούργησε το Νοσοκομείο Ληξουρίου πριν 10 χρόνια: Δημιουργήθηκε τότε ο Σύλλογος Φίλων του Μαντζαβινάτειου Νοσοκομείου, ενώ οι νοσηλεύτριες ανέθεσαν σε εταιρεία νομικής προστασίας την υπεράσπισή τους από ανάλογες αποφάσεις μετακίνησής τους.
Αν δεν αποφασίσουμε επιτέλους να γίνουμε αλληλέγγυοι, και να λειτουργήσουμε μαζί σαν κοινότητα, σαν κοινωνία, σαν πολιτεία, πάντα θα υπάρχει μία Έφη που θα την πληρώνει, μία Έφη που βρήκε τρόπο και τη σκαπουλάρισε για να την πληρώσει η Μαρία, πάντα θα υπάρχει “ο θάνατός σου, η ζωή μου”, το “διαίρει και βασίλευε”, πάντα θα υπάρχει η μοναξιά, η απόγνωση, ο φόβος, η σιωπή, η απογοήτευση, η παράδοση στην καινούργια εποχή πραγμάτων. Και αυτό θα είναι και το κληροδότημα που θα αφήσουμε στα παιδιά μας όταν θα έρθει η ώρα που θα παραδίδουμε.







