ΕΡΩΤΉΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΛΟΠΟΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΛΗΞΟΥΡΙΟΥ

Ο νόμος του κράτους ( 4830/2021 ) που ισχύει ήδη για 5 έτη, υποχρεώνει πλέον όλους τους

Δήμους της Ελλάδας να έχουν το δικό τους Επιχειρησιακό Πρόγραμμα για Προστασία και

Φροντίδα Αδέσποτων. Μεταξύ πολλών θεμάτων που περιλαμβάνει αυτό το πρόγραμμα, είναι

και αυτοί οι πιο κρίσιμοι τομείς:

– Η σίτιση των αδέσποτων

– η ιατρική φροντίδα

– Στείρωση και τσιπάρισμα των αδέσποτων περιλαμβάνοντας την οργάνωση της μεταφοράς

τους στον γιατρό συν την κάλυψη του κόστους της φαρμακευτικής αγωγής

– Ενημέρωση και εκπαίδευση δημοτών για τα θέματα αδέσποτων (και δεσποζόμενων ζώων).

Σήμερα έχουν περάσει περίπου δυο χρόνια από τότε που στο Δημοτικό Συμβούλιο (23.8.2024)

η νυν Δημοτική Αρχή με Δήμαρχο τον κ. Κατσιβέλη, παρουσίασε το δικό του το ΔΗΜΟΤΙΚΟ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ.

Είναι καιρός πλέον, να μας ενημερώνει ο Δήμος για το που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή σχετικά

με αυτό το σχέδιο. Ποια είναι τα αποτελέσματα στον τομέα προστασίας αδέσποτων μέχρι τώρα

και ποιοι είναι οι στόχοι του στο άμεσο μέλλον;

Μόλις τα δυο τελευταία έτη ο Δήμος Ληξουρίου έχει καταφέρει επί τέλους να πάρει κάτι μικρά

θετικά βήματα στον τομέα προστασίας αδέσποτων. Τον τελευταίο καιρό ο Δήμος έχει επενδύσει

ανα διαστήματα σε προμήθειες για σίτιση των αδέσποτων. Για ένα διάστημα ο Δήμος φρόντιζε

επίσης -έστω και μερικώς – για το κόστος της ιατρικής περίθαλψης και για το κόστος των

αρκετών στειρώσεων αδέσποτων. Σε συνεργασία με τους εθελοντές και με φιλοζωικές

οργανώσεις, οργάνωσε και ένα διήμερο μαζικών στειρώσεων δωρεάν στο Ληξούρι.

Δυστυχώς παρόλα αυτά τα μερικά υποσχόμενα πατήματα, διαπιστώνουμε τώρα ότι η φόρα τους

πλέον σταμάτησε. Δεν βλέπουμε την συνέπεια και δέσμευση στο πρόγραμμα τους. Στο

πρόγραμμα που η ίδια η Δημοτική αρχή το σχεδίασε και το ψήφισε. Σήμερα το φιλοζωικό έργο

στον Δήμο μας, βαραίνει σχεδόν ολοκληρωτικά τις πλάτες των εθελοντών και των

ευαισθητοποιημένων συνάνθρωπων μας.

Αυτή την στιγμή ο Δήμος Ληξουρίου δεν έχει πληρώσει στους επαγγελματίες κτηνιάτρους και

προμηθευτές ζωοτροφών. Γι’ αυτό το λόγο οι άνθρωποι αυτοί πλέον αρνούνται να

συνεργάζονται με τον Δήμο Ληξουρίου όπως και με τους εθελοντές από το Ληξούρι, όταν αυτοί

φέρνουν κάποιο άρρωστο ζώο στην κτηνιατρική κλινική. Αποτέλεσμα: Αυτή την στιγμή εκ

μέρους του Δήμου ούτε ιατρική φροντίδα, ούτε στειρώσεις, ούτε σίτιση των αδέσποτων γίνονται .

Όμως, οι άνθρωποι με ευαισθησία για τα φιλοζωικά θέματα επιμένουν με το πείσμα τους και με

την αίσθηση ευθύνης και συνεχίζουν να προσφέρουν. Συνεχίζουν το φιλοζωικό έργο τους

παρόλο που τώρα πια αναγκαστικά πρέπει να ξοδεύουν όχι μόνο από τον χρόνο τους, αλλά

πλέον και από τα χρήματα τους σε ζωοτροφές, κτηνιατρικές εξετάσεις, φάρμακα και μετακινήσεις

προς και πίσω στους κτηνιάτρους. Όταν όλα αυτά τα έξοδα θα έπρεπε με τον νέο νόμο από

2021, να τα καλύπτει αποκλειστικά ο Δήμος.

Αυτή η εξέλιξη πραγμάτων μας θλίβει ιδιαίτερα, αφού όλοι γνωρίζουμε ότι το νόημα και η

φιλοσοφία του εθελοντισμού είναι οι εθελοντές να χαρίζουν από τον χρόνο τους -όχι από το

πορτοφόλι τους. Μ ‘αυτή την σημερινή τακτική το φιλοζωικό έργο στον Δήμο μας αρχίζει να

μυρίζει κάθε άλλο από επίσημο Σχέδιο Διαχείρισης Αδέσποτων του Δήμου, αλλά πιο πολύ από

εκμετάλλευση της καλής θέλησης απλών δημοτών.

Ένα μεγάλο πλήγμα στον Δήμο μας είναι και η έλλειψη οργάνωσης υιοθεσιών και ανάδοχης

φροντίδας αδέσποτων. Οι εθελοντές και άλλοι δημότες Ληξουρίου βρίσκουν συνεχώς στους

δρόμους της πόλης μας ζώα παρατημένα, νηστικά, άρρωστα και φοβισμένα. Μόνο τώρα τις

μέρες του Πάσχα βρέθηκαν παρατημένα 4 μικρά κουταβάκια και 2 νεογέννητα γατάκια στο

κέντρο του Ληξουρίου. Τα περισσότερα από τα παρατημένα ζώα συνήθως τα έχουν αφήσει

στους δρόμους οι ιδιοκτήτες τους.

Οι συνάνθρωποι μας που βρίσκουν αυτά τα ζώα , δεν ξέρουν τι να τα κάνουν και αρκετά συχνά

τα φέρνουν απευθείας στους εθελοντές. Ο Δήμος, ως γνωστό, ακόμα δεν έχει ξεκινήσει να χτίζει

το καταφύγιο αδέσποτων (παρόλο που το πλάνο είναι αυτό να ‘ναι έτοιμο το 2026…) και έτσι, το

να βρεθεί σπίτι για ένα ορφανό και συχνά και άρρωστο ζωο, είναι μια καθημερινή σπαζοκεφαλιά

στους εθελοντές. Όμως, και εδώ ο νόμος είναι σαφής: Επιβάλλει στους Δήμους να ψάχνουν για

αναδόχους και επιβάλλει στους Δήμους να καλύπτουν και για τα έξοδα τροφής και φαρμάκων,

τουλάχιστον μέχρι τα ζώα αυτά να γιατρευτούν.

Στον ενημερωτικό τομέα στο Ληξούρι υπάρχει κι εκεί περιθώριο για βελτίωση. Πρόσφατα, στης

4.4. είχαμε την Παγκόσμια Μέρα των Ζώων, που ο θεσμός αυτός ιδρύθηκε για να δίνει ευκαιρία

σε Δήμους και κοινότητες να ενημερώνουν το κοινό για τα φιλοζωικά θέματα. Στο Ληξούρι

δυστυχώς δεν είδαμε να γίνεται καμία σχετική δράση η ενημέρωση – ούτε την παραμικρή

αναφορά πουθενά.

Στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου θα έπρεπε να βρει ο δημότης και ο επισκέπτης την κάθε

πληροφορία για τα καθήκοντα και δικαιώματα του σχετικά με τα αδέσποτα, αλλά και για τα

δεσποζόμενα ζώα. Ο Δήμος μας μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα

‘μπάνερ’/μια λεζάντα για τις υιοθεσίες στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου. θα ήταν χρήσιμο να

βρίσκαμε εκεί όλες τις ανακοινώσεις για το που βρέθηκαν αυτά τα ζώα, αν πιθανόν τα ψάχνει

κανείς, αγγελίες για υιοθεσίες, πληροφορίες για στειρώσεις, νούμερα τηλεφώνου επικοινωνίας

στον Δήμο, εκπαιδευτικό υλικό κτλ. Για παράδειγμα στην ιστοσελίδα του Δήμο Σάμης αυτός ο

τομέας είναι καλώς οργανωμένος και εκεί βρίσκει κανείς όλες τις πληροφορίες συγκεντρωμένες σε ένα μέρος.

Ακόμα θα ήθελα να αναφερθώ και σε ένα καθημερινό συμβάν που έγινα μάρτυρας πριν μερικές

μέρες στο Ληξούρι. Ένα συμβάν, που ίσως ακούγεται μικρής σημασίας σε ένα μεγάλο μαύρο

σύμπαν που λέγεται προβλήματα αδέσποτων. Όμως, θεωρώ ότι αυτό το μικρό γεγονός είναι

ένα ενδεικτικό παράδειγμα για τον τρόπο που δείχνει ο Δήμος Ληξουρίου την εκτίμηση του προς

τον τομέα προστασίας αδέσποτων.

Προσφατα κάποιο συνεργείο του Δήμου πέρασε και κατέστρεψε τον τόπο σίτισης αδέσποτων

δίπλα στους κάδους σκουπιδιών απέναντι στην εκκλησία αγίου Γερασίμου. Παντού σπασμένα

δοχεία τροφής/ νερού και και φυσικά όλη η τροφή στο έδαφος. Είναι κρίμα, αφού πλέον την

τροφή για τα αδέσποτα την πληρώνουν αποκλειστικά οι δημότες. Είναι κάπως απαράδεχτο ότι

ούτε και οι εργαζόμενοι στον Δήμο μας δεν έχουν ενημερωθεί για το ότι είναι παράνομη και

ποινική πράξη να καταστρέφει κανείς τις τροφές για τα αδέσποτα. (Στη συγκεκριμένη τοποθεσία

υπάρχει και η αφίσα κολλημένη στον τοίχο εκ με την έγκριση του Δήμου). Παρόμοια έχουν

συμβεί και σε άλλα πόστα που ταΐζουμε τα αδέσποτα και μια φορά είχαν κόψει ακόμα και τους

σωλήνες, που μεταφέρουν νερό στα αδέσποτα.

Εμείς οι εθελοντές προσπαθούμε πάντα να κρατιόμαστε από μια θετική διάθεση. Κάθε φορά

που πετυχαίνουμε να βρούμε σπίτι για ένα αδέσποτο η καταφέρουμε να το ανακουφίζουμε με

κάποιον τρόπο, είναι μια μικρή νίκη και από αυτό αντλούμε δύναμη και επιβράβευση. Όμως,

σήμερα συχνά πέφτουμε σε στιγμές απελπισίας, όταν διαπιστώνουμε ότι είμαστε μόνοι μας –

δεν θέλει να είναι σύμμαχος μας σ ‘αυτό το έργο ο Δήμος Ληξουρίου.

Συζητήσεις για αυτά τα προβλήματα με την Δημοτική Αρχή έχουν γίνει κάμποσες φορές. Σκέψεις

για λύσεις έχουμε ακούσει – την πραγματοποίηση τους δεν έχουμε δει. Σε κοινές μας

συναντήσεις, ο Δήμος συνήθως χρησιμοποιεί για δικαιολογία της απραξίας του, την έλλειψη

χρημάτων. Δεν περνά όμως αυτό πια. Η οργάνωση προστασίας αδέσποτων είναι πλέον

υποχρεωτικό με το νόμο. Δεν ενδιαφέρεται ο νόμος αν και που βρίσκει τα λεφτά ο Δήμος – τον

επιβάλλει να τα βρει. Ο Δήμαρχος ας κάνει τις επιλογές του αναλόγως. Να δίνει βαρύτητα στο

θέμα αυτό και να κατευθύνει αρκετή χρηματοδότηση στον τομέα αδέσποτων. Δεν μιλάμε και για

κανένα υπερβολικό ποσό, αν το συγκρίνουμε με πολλές άλλες πρόσφατες επενδύσεις στην πόλη μας.

Το να μην μιλάει ο Δήμος , δεν ενημερώνει, δεν οργανώνει έστω και εκπαιδευτικές εκστρατείες

σε σχολεία (αυτό δεν ζητά χρήματα), μπορεί να ‘ναι και μια τακτική του για να κρύβουν τα

προβλήματα. Όμως, τα ζώα που υποφέρουν και χρειάζονται την βοήθεια όλων μας, δεν κρύβονται και τόσο εύκολα.

Τα ζώα δεν ξέρουν να απαιτούν, πρέπει εμείς να μαχόμαστε εκ μέρους τους. Ελπίζω η κοινωνία

να μην κουραστεί και να συνεχίζει να απαιτεί και να ασκεί πίεση στην κάθε αυτοδιοίκηση, για

αυτά τα στοιχειώδη δικαιώματα ,για τα βασικά και αναγκαία που και νομοθετικά πλέον είναι τα

δικαιώματα των αδέσποτων ζώων.

Τις απορίες και παρατηρήσεις μου αυτές, τις δημοσιεύω, ελπίζοντας ότι οι υπεύθυνοι θα μας

απαντήσουν δημόσια κι εκείνοι -τουλάχιστον σε μερικά από τα ερωτήματα αυτά.