Γράφει ο Ιωάννης Κοσμάτος

Η λεηλασία της πέτρας

Σε  μια πευκόφυτη και θαμνόφυτη  περιοχή με όμορφες λιθιές άνοιξε δρόμος. Δεν είναι δρόμος ανάγκης. Άλλη μια πληγή χαράχτηκε στο σώμα του τοπίου στο όνομα της «ανάπτυξης», «της διευκόλυνσης» , «της εξυπηρέτησης», «της αξιοποίησης».

Μια άλλη πληγή είναι και η τύχη της πέτρας. Τόνοι πέτρας έχουν εξαχθεί και πωληθεί  σε ιδιώτες. Ακόμη και η πέτρα δεν αντιμετωπίζεται ως στοιχείο του φυσικού οικοσυστήματος, ούτε ως δημόσιο αγαθό η οποία πρέπει να παραμένει στον τόπο με τρόπο χρήσιμο και ήπιο. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τοιχία αντιστήριξης, για προστασία του εδάφους από τη διάβρωση ακόμη και για την κατασκευή παγκακίων και για έργα που θα υπηρετούσαν την περιοχή από την οποίαν αποσπάστηκε.

Αντίθετα φορτώνεται και πωλείται. Γιατί απαγορεύεται η αμμοληψία και επιτρέπεται η λιθοληψία; Γιατί ένα δημόσιο αγαθό γίνεται εμπόρευμα, σαν τιμή ανά κυβικό, και πού καταλήγουν τα χρήματα; Ποιος έχει το δικαίωμα να πουλά αυτό που ανήκει σε όλους; Εδώ υπάρχει ηθική εκποίηση του κοινού αγαθού από αυτούς που βλέπουν τον τόπο σαν λατομείο χωρίς όρια. Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΦΥΣΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΠΡΟΣ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ.

Η πέτρα πρέπει να επιστρέψει στον τόπο της , όχι να εξαφανιστεί στις αυλές ιδιωτών. Το άρθρο 24 του Συντάγματος ορίζει ότι η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση της Πολιτείας και δικαίωμα του κάθε πολίτη. Η διαχείριση του φυσικού πλούτου οφείλει να υπηρετεί την αρχή της βιωσιμότητας και το δημόσιο συμφέρον, όχι την οικονομική εκμετάλλευση.

Η περιβαλλοντική νομοθεσία προβλέπει ότι κάθε τεχνική παρέμβαση σε δασικές και περιαστικές περιοχές πρέπει να συνοδεύεται από μέτρα αποκατάστασης και περιορισμού της οικολογικής βλάβης. Η αφαίρεση φυσικών υλικών χωρίς επανένταξη τους στον χώρο από τον οποίον προήρθαν εντείνει:

Την διάβρωση του εδάφους,

Την αποσταθεροποίηση πρανών,