Κυρία Ράνια, καλό ταξίδι

Είναι δυστυχώς μία ακόμη από αυτές τις φορές που, στο άκουσμα μιας είδησης, νιώθεις μια γροθιά στο στομάχι.

Αν και όσο περνούν τα χρόνια συμφιλιωνόμαστε όλο και περισσότερο με την ιδέα του περάσματος από αυτή τη ζωή, η είδηση του αποχωρισμού ανθρώπων που πέρασαν από τη δική μας ζωή εξακολουθεί να προκαλεί πόνο.

Έτσι ένιωσα και σήμερα, στο άκουσμα της είδησης του θανάτου της δασκάλας Ουρανίας Φραγκισκάτου, ή όπως εμείς τη φωνάζαμε, της κυρίας Ράνιας.

Στα χρόνια που πέρασα κι εγώ από το Δημοτικό Σχολείο Κεραμιών είχα την τύχη να τη γνωρίσω ως δασκάλα. Η γνωριμία αυτή, από τα πρώτα μας μαθητικά χρόνια, παραμένει ζωντανή στη μνήμη μου μέχρι σήμερα.

Όπως τη θυμάμαι, ήταν ένας άνθρωπος προσιτός, χαμογελαστός και με πραγματικό ενδιαφέρον για κάθε παιδί.

Είχα την τύχη να τη γνωρίσω σε μια περίοδο που ακόμη δεν είχαν αναπτυχθεί τόσο οι δομές ειδικής αγωγής. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που φρόντιζαν με ξεχωριστό τρόπο παιδιά με λίγες περισσότερες δυσκολίες, με έγνοια, κόπο, τρέξιμο και αφοσίωση. Παρά το νεαρό της ηλικίας μου, ήταν κάτι που μπορούσα να παρατηρήσω και που με είχε εντυπωσιάσει.

Χρόνια αργότερα συνέχισε αυτό το έργο στο Ειδικό Σχολείο Περατάτων, το οποίο στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις εγκαταστάσεις του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ στο Αργοστόλι. Κάποια από τα παιδιά που φρόντισε συνεχίσαμε να τα συναντάμε μεγαλώνοντας, όπως βλέπαμε και την προσπάθεια αυτού του σχολείου κάθε φορά που συμμετείχε στις παρελάσεις και στις εκδηλώσεις του τόπου μας.

Τα χρόνια πέρασαν και η επαφή μας έγινε πιο αραιή. Σε κάθε μας συνάντηση όμως, μας θυμόταν ονομαστικά και με ειλικρινές ενδιαφέρον ρωτούσε για τα νέα μας.

Πέρα από όλα τα παραπάνω, έδωσε για χρόνια έναν γενναίο αγώνα με την υγεία της, αθόρυβα για τον περισσότερο κόσμο. Μέχρι το τέλος. Ίσως κι αυτό να είναι ένα ακόμη μάθημα που αφήνει πίσω της σε όλους εμάς που είχαμε την τύχη να τη γνωρίσουμε.

Η κυρία Ράνια ήταν από εκείνους τους ανθρώπους και τους εκπαιδευτικούς που σε κάνουν να αισθάνεσαι μόνο περηφάνια για τη γνωριμία μαζί τους. Ήταν μία από εκείνες που τίμησαν πραγματικά το λειτούργημα του δασκάλου.