Στις σιωπές που αφήνει η απουσία της, σκιαγραφείται ανεξίτηλα η μνήμη  της Γερασιμούλας Πεφάνη, της μάνας εκείνης που επί σειρά ετών μέσα στον μόχθο και τη βιοπάλη ύφαινε καθημερινά αγάπη, παραμερίζοντας τις όποιες δικές της ανάγκες. Αγαπούσε βαθιά τα λουλούδια — ίσως γιατί τους έμοιαζε: σιωπηλή δύναμη, ομορφιά που δεν επιδεικνύεται, γενναιόδωρη προσφορά. Ήταν ο ίδιος ο ορισμός της δοτικής μητέρας· μιας παρουσίας που άνθιζε μέσα από την φροντίδα, την τρυφερότητα και την ανιδιοτέλεια.

Σήμερα, ο κόσμος μοιάζει φτωχότερος από την απουσία της — μα πλουσιότερος από όσα άφησε πίσω: ψυχές καλλιεργημένες, με αξίες σπάνιες, Ανθρώπους εξαιρετικούς, που κουβαλούν μέσα τους το αποτύπωμά της. Η αγάπη της δεν χάθηκε. Ρίζωσε. Ακέραιη, στέρεα, που  γεννάει καρπούς  εύχυμους, προς «βρώση» της κοινωνίας μας, σε κάθε βήμα, αυτών των με Α κεφαλαίο Ανθρώπων.