Στην πρόσφατη 16η συνεδρίαση (23 Ιουνίου 2026) του Δημοτικού Συμβουλίου Ληξουρίου για το Σχέδιο Δράσης Τουριστικής Προβολής του Δήμου για το 2026, ο Δημοτικός Σύμβουλος Διονύσης Αραβαντινός επέλεξε να μην αρκεστεί μόνο στα λόγια. Έφερε μαζί του φωτογραφίες από τη δική του αυτοψία στην παραλιακή ζώνη του Ληξουρίου και στο Πόρτο, υποστηρίζοντας ότι αυτές αποτυπώνουν καλύτερα από οποιαδήποτε ομιλία την εικόνα που αντικρίζει καθημερινά ο κάτοικος αλλά και ο επισκέπτης.
Είχαμε προαναγγείλει σε προηγούμενο άρθρο μας εδώ: «Το χειρότερο καλοκαίρι μετά τον Κορωνοϊό»: Έντονες αντιδράσεις για την τουριστική προβολή και τις εικόνες εγκατάλειψης του Δήμου Ληξουρίου (βίντεο – εικόνες), ότι το συγκεκριμένο φωτογραφικό υλικό θα παρουσιαζόταν σε ξεχωριστό άρθρο. Και ίσως τελικά να άξιζε, γιατί οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ – ΒΙΝΤΕΟ – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΘΡΟΥ: Ματίνα Σπυράτου
Ο Διονύσης Αραβαντινός, με το γνώριμο χιουμοριστικό αλλά αιχμηρό ύφος του, σχολίασε στη συνεδρίαση ότι η σημερινή κατάσταση θυμίζει περισσότερο «προσβολή ή απλά αποβολή» παρά τουριστική προβολή. Η φράση προκάλεσε χαμόγελα, όμως οι φωτογραφίες που παρουσίασε έδωσαν ουσιαστικά το νόημα των όσων ήθελε να αναδείξει. Τότε ο Δήμαρχος Ληξουρίου, Γιώργος Κατσιβέλης, του απάντησε σε έντονο και απαξιωτικό ύφος: «Διονυσάκη, ο κόσμος που σε ακούει όμως δεν… δεν άκουσε κάποια πρόταση από εσάς. Η ίδια κασέτα. Η ίδια κατάσταση». Με τον Δημήτρη Ατσάρο να του υπενθυμίζει ότι «εμείς έχουμε καταθέσει τις προτάσεις και τα αιτήματά μας από καιρό, αλλά δεν έχει γίνει τίποτα».
Όμως, το ζητούμενο ίσως να μην είναι αν η κριτική επαναλαμβάνεται, αλλά αν οι προτάσεις, οι επισημάνσεις και οι προβληματισμοί όσων ασχολούνται με τον Τουρισμό λαμβάνονται ουσιαστικά υπόψη. Άλλωστε η αληθινή τουριστική προβολή δεν ξεκινά από ένα διαφημιστικό φυλλάδιο, μια ιστοσελίδα ή μια καμπάνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ξεκινά από την πρώτη εικόνα που θα αντικρίσει ο επισκέπτης όταν περπατήσει στην πόλη. Από το αν οι κοινόχρηστοι χώροι είναι καθαροί και περιποιημένοι, από το αν ένα παιδί μπορεί να παίξει με ασφάλεια σε μια παιδική χαρά, από το αν ένα παγκάκι προσφέρεται για λίγα λεπτά ξεκούρασης ή αν οι δημόσιες υποδομές δείχνουν ότι κάποιος τις φροντίζει και τις συντηρεί. Οι μικρές καθημερινές παρεμβάσεις είναι αυτές που δημιουργούν τη μεγάλη εικόνα. Και πολλές φορές, αυτή η εικόνα είναι η πιο αποτελεσματική μορφή τουριστικής προβολής.
Ο Δημοτικός Σύμβουλος λοιπόν στην προσπάθειά του να αναδείξει την αδιαφορία και την εγκατάλειψη της πόλης του Ληξουρίου παρουσίασε πολλές εικόνες. Δεν πρόκειται απλά για φωτογραφίες από κάποιο εγκαταλελειμμένο βιομηχανικό χώρο ούτε από μια περιοχή που έχει αφεθεί στην τύχη της μετά από κάποια φυσική καταστροφή. Πρόκειται για το παραλιακό μέτωπο μιας πόλης που κάθε καλοκαίρι καλείται να υποδεχθεί χιλιάδες επισκέπτες και να αποτελέσει τη βιτρίνα ολόκληρης της Παλικής.
Αν κάποιος αποφάσιζε να περπατήσει μαζί με τον Διονύση Αραβαντινό στη διαδρομή που έκανε, δύσκολα θα έφευγε χωρίς υλικό για… ολόκληρο φωτογραφικό λεύκωμα.
Κάγκελα σκουριασμένα, άλλα έτοιμα να διαλυθούν και άλλα να κουνιούνται σε κάθε άγγιγμα.
Παιδική χαρά με εμφανείς σκουριές στις κούνιες, κατεστραμμένη περίφραξη, άμμο παντού στο δάπεδο και ένα κιόσκι που θυμίζει περισσότερο σκηνικό εγκατάλειψης, με τρύπιο στέγαστρο που μάλλον περιμένει το επόμενο μπουρίνι για να αποφασίσει αν θα παραμείνει όρθιο.
Παγκάκια με κομμάτια που λείπουν, σαν να πέρασε κάποιος και πήρε μαζί του… ενθύμια.
Σίδερα επικίνδυνα μέσα στη μέση και μπασκέτες με φθορές.
Κατεστραμμένα πεζούλια και φθαρμένο οδόστρωμα στο Πόρτο για χρόνια ξεχασμένο από Δημοτική Αρχή και Λιμενικό Ταμείο.
Το συντριβάνι απέναντι από τις εργατικές κατοικίες σε μια εικόνα που μόνο συντριβάνι δεν θυμίζει πλέον.
Ο ηλεκτρικός πίνακας στα προκατασκευασμένα του Γενικού Λυκείου που προκαλεί εύλογες απορίες.
Χορτάρια που σε αρκετά σημεία έχουν πάρει πρωτοβουλία να δημιουργήσουν το δικό τους… φυσικό πάρκο μέσα στην πόλη.
Σπασμένες κολώνες φωτισμού, από τις οποίες έχουν απομείνει μόνο οι βάσεις, σαν μικρά μνημεία του κάποτε.
Σπασμένα παράθυρα στο κτήριο Βαλεντή, που συνεχίζουν να χαλούν την εικόνα μιας από τις κεντρικότερες περιοχές του Ληξουρίου.
Και κάπου εκεί υπήρχε μέχρι πρόσφατα και ένας παλιός τηλεφωνικός θάλαμος με καρτοτηλέφωνο πεταμένος στο έδαφος. Να σημειωθεί ότι αυτός απομακρύνθηκε από τη Δημοτική Αρχή την ίδια ημέρα της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου, αν και, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, παρέμενε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο σημείο εξαιτίας των εργασιών του ΔΕΔΔΗΕ.
Ευτυχώς που υπάρχει η φύση…
Το πιο παράδοξο στην υπόθεση είναι ότι, παρά τις εικόνες εγκατάλειψης που καταγράφονται σε αρκετά σημεία του Ληξουρίου, η πόλη αλλά και ολόκληρη η Παλική πραγματικά γοητεύει όποιον την επισκέπτεται. Και αυτό δεν οφείλεται σε κάποια ιδιαίτερη μέριμνα ή σε έναν συστηματικό σχεδιασμό για τη βελτίωση της καθημερινότητας από τη Δημοτική Αρχή Ληξουρίου, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι η φύση υπήρξε απλόχερη με την Παλική.
Η θάλασσα παραμένει μοναδική, το ηλιοβασίλεμα συνεχίζει να προσφέρει εικόνες που δύσκολα ξεχνιούνται και η παραλιακή εξακολουθεί να γεμίζει καθημερινά από κατοίκους και επισκέπτες που απολαμβάνουν τη βόλτα τους. Η Παλική διαθέτει μερικές από τις ομορφότερες παραλίες της Κεφαλονιάς, εντυπωσιακά τοπία και ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά τον τόπο τους. Είναι αυτά ακριβώς τα στοιχεία που κρατούν ζωντανή την ελκυστικότητα της περιοχής, ακόμη κι όταν οι δημόσιοι χώροι δεν βρίσκονται στην κατάσταση που τους αξίζει. Γιατί, αν αφαιρέσει κανείς το φυσικό κάλλος που χαρίζει απλόχερα η περιοχή, δύσκολα μπορεί να υποστηρίξει ότι η εικόνα των κοινόχρηστων χώρων λειτουργεί υπέρ του τουριστικού προϊόντος του Ληξουρίου.
Η έλλειψη χρημάτων αρκεί ως εξήγηση;
Η Δημοτική Αρχή Ληξουρίου έχει επανειλημμένα αναφερθεί στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Δήμος. Δυσκολίες που έχουν φυσικά και άλλοι Δήμοι, χωρίς να έχουν όλοι την ίδια εικόνα στα πιο κεντρικά σημεία της πόλης τους. Είναι δεδομένο ότι οι διαθέσιμοι πόροι δεν είναι ανεξάντλητοι και κανείς δεν μπορεί να το αγνοήσει. Χρειάζεται πάντα σωστή διαχείριση των οικονομικών με σεβασμό προς τις βασικές ανάγκες των δημοτών. Ωστόσο, γεννάται εύλογα ένα ερώτημα. Αν πραγματικά δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για τις στοιχειώδεις παρεμβάσεις συντήρησης που αφορούν την ασφάλεια, την αισθητική και τη λειτουργικότητα της πόλης, τότε πώς δικαιολογούνται οι απευθείας αναθέσεις, τα υψηλά ποσά σε εξωτερικούς συνεργάτες και τα έργα σημαντικού κόστους που κατά καιρούς υλοποιούνται, χωρίς όμως να λύνουν τα προβλήματα που συναντά καθημερινά ο πολίτης και ο επισκέπτης;
Ίσως, τελικά, το ζήτημα να μην αφορά αποκλειστικά τα διαθέσιμα χρήματα, αλλά και τις προτεραιότητες που τίθενται. Γιατί πριν από τις εξαγγελίες, τις παρουσιάσεις και τα μεγαλόπνοα σχέδια, υπάρχουν τα αυτονόητα: η ασφάλεια, η καθαριότητα, η συντήρηση των υποδομών και ο σεβασμός προς τον δημόσιο χώρο. Είναι οι παρεμβάσεις που κάνουν τον πολίτη να αισθάνεται ότι η πόλη του τον σέβεται και τον επισκέπτη ότι βρίσκεται σε έναν τόπο που φροντίζεται.
Η Παλική αξίζει πολύ περισσότερα
Σκοπός της κριτικής δεν είναι να απαξιωθεί συνολικά το έργο οποιασδήποτε Δημοτικής Αρχής. Είναι κυρίως για να μη συνηθίσουμε την εικόνα της εγκατάλειψης, θεωρώντας την φυσιολογική. Όταν οι σκουριές, τα σπασμένα παγκάκια, τα χορτάρια, οι φθαρμένες υποδομές και οι μικρές καθημερινές ελλείψεις παύουν να μας ενοχλούν, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στην εικόνα της πόλης, αλλά και στη δική μας ανοχή απέναντί της.
Το Ληξούρι δεν χρειάζεται να αποκτήσει φυσικές ομορφιές. Τις διαθέτει ήδη και αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους λόγους που τόσοι επισκέπτες επιλέγουν κάθε χρόνο την Παλική. Αυτό που χρειάζεται είναι η καθημερινή φροντίδα που θα αναδεικνύει αυτές τις ομορφιές, αντί να τις αφήνει να επισκιάζονται από εικόνες εγκατάλειψης.
Γιατί μια πόλη με τόσο μεγάλες δυνατότητες δεν αρκεί να είναι όμορφη από τη φύση της. Αξίζει να είναι όμορφη και από τις επιλογές εκείνων που έχουν την ευθύνη να τη διοικούν, αλλά και από τις προτεραιότητες που θέτουν για την καθημερινότητα των κατοίκων και την εμπειρία των επισκεπτών της.
Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται σε αυτό το άρθρο δεν αποτελούν αντιπολιτευτικό αφήγημα ούτε προϊόν υπερβολής του Διονύση Αραβαντινού. Είναι η πραγματικότητα που αντικρίζει καθημερινά όποιος περπατήσει στην παραλιακή του Ληξουρίου και στο Πόρτο και δυστυχώς είναι έτσι εδώ και χρόνια. Στην ίδια εικόνα θεατές. Και η πραγματικότητα, όσο δυσάρεστη κι αν είναι, δεν διορθώνεται ούτε με ανακοινώσεις, ούτε με ειρωνείες, ούτε με την απαξίωση όσων την επισημαίνουν.
Το Ληξούρι δεν ζητά έργα βιτρίνας. Ζητά τα αυτονόητα. Να είναι ασφαλές, καθαρό, λειτουργικό και περιποιημένο. Να μπορεί ο κάτοικος να αισθάνεται περήφανος για την πόλη του και ο επισκέπτης να φεύγει έχοντας γνωρίσει όχι μόνο τις μοναδικές φυσικές ομορφιές της Παλικής, αλλά και έναν τόπο που σέβεται τον δημόσιο χώρο.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο τουρίστας μπορεί να συγχωρήσει μια καθυστέρηση ή μια αστοχία. Δύσκολα όμως θα ξεχάσει την εικόνα μιας πόλης που δείχνει να έχει εγκαταλειφθεί. Γιατί η φύση μπορεί να χαρίζει απλόχερα ομορφιά στο Ληξούρι, όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη φροντίδα που οφείλει να προσφέρει μια Δημοτική Αρχή. Και όσο η κριτική αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα αντί ως ευκαιρία για βελτίωση, η μεγαλύτερη διαφήμιση της πόλης θα παραμένει η θάλασσα, το τοπίο και τα ηλιοβασιλέματά της και όχι το έργο όσων τη διοικούν.
Η όμορφη Παλική αξίζει πολύ περισσότερα. Και κυρίως, αξίζει μια Δημοτική Αρχή που θα φροντίζει την πόλη με την ίδια αγάπη που τη φροντίζει η ίδια η φύση εδώ και αιώνες!
ΒΙΝΤΕΟ
ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ
Φωτογραφίες: Διονύσης Αραβαντινός
Περισσότερες θα βρείτε στη σελίδα μας στο Facebook ή στο άλμπουμ στο τέλος του άρθρου.
