Ποια είναι;;

Να η λουλού η ζουμπουρλού

Ξεπρόβαλε απ΄το Τιμπουκτού

Καμάρι δείχνει παγωνιού

κάνει τσαλίμια δελφινιού

διαθέτει μόρφωση τρανή

σέρνει καράβια με «σκοινί»

ξέρει να γλύφει ισχυρούς

και των πενήτων τους χορούς

Φοράει εσώρουχο καυτό

Με τσέπη φουλ στο μετρητό

Γουστάρει μπάνιο σε υγρό

Μαύρο- χρυσό, ρευστό σαθρό

Ορίζει στρέμματα ανθρωπιάς

Σνιφάρει σκόνες μοναξιάς

Ρίχνει τα δίκτυα της στη γη

Στο διάβα της σπέρνει σιγή

Είναι γητεύτρα πονηρή

Όνειρα πλάθει όπου μπορεί

Κλέβει αδιάκριτα ψυχές

Προδίδει δίκαιες αρχές

Χτίζει παλάτια και βωμούς

Μες των αθώων τους χαμούς

Φοράει πόλεμου στολές

Κι εμπορεύεται φυλές

Αυτή η κυρά η μισιρλού

Είναι το σκιάχτρο του καλού

Βάζει ως κούρα ομορφιάς

Το αίμα τούτης της γενιάς

Ποια είναι;;

Το ανωτέρω αφιερώνεται:

 Εκεί που η παρδαλοσύνη και η υπερβολή μιας «Λουλούς», μετουσιώνεται διαμέσου μερίδας καλοζωισμένων πολιτών με ζουμπουρλούδικα πορτοφόλια και  παχυλά εισοδήματα, στην χώρα που προέκυψε χωρίς ιστορία.

 Αυτή που αναδύθηκε από την φανταστική πραγματικότητα του Τιμπουκτού και πορεύεται στο χρόνο με  «τσαλίμια», τους διπλωματικούς ελιγμούς περίτεχνων επιχειρημάτων και σαθρών υποσχέσεων ευτυχίας στους πολίτες της και τους λαούς.

Στην περιοχή όπου η μόρφωση, συνδυάζεται με την δουλοπρέπεια του «γλύφειν», την υποταγή στην εξουσία και τους άγριους χορούς του δολαρίου που σέρνουν στο άγνωστο, δεμένη σε σαπιοκάραβο την τύχη του κόσμου.

Στο μέρος όπου η πρόκληση και η χυδαιότητα παρασημοφορείται με χρήμα και μπανιάρεται με πετρέλαιο, στα λουτρά του μαύρου χρυσού και της ίασης των συνειδήσεων.

Στον τόπο που αφεντεύει ξένα χώματα, πατρίδες άλλων, που αποκοιμίζει στις παραισθήσεις των ναρκωτικών τις συνειδήσεις και τα θέλω των ανθρώπων , που όταν ορέγεται γη για εκμετάλλευση χαράζει το μονοπάτι  της, σε συντρίμμια και ερείπια, σημαδεύοντας ανεξίτηλα πολιτισμούς  και ιστορίες, άνευ επιστροφής.

Στη μάγισσα,  μια μάγισσα κενή από αξίες ηθικής, που χειραγωγεί τις ψυχές, τάζοντάς τους πλασματικούς παραδείσους και  μετά τις πουλάει κοψοχρονιά στο διάβολο.

Αυτής, που όλο της το μεγαλείο, τα παλάτια της δόξα της στηρίζονται, στην επέλαση της στα έθνη, στον έλεγχο με την βία, τον φόβο και τον πόλεμο, σε ένα συνονθύλευμα φυλών που κάθε ΌΧΙ σηματοδοτεί το χαμό στην αγχόνη του παραλογισμού.

             Στην κυρά, την κοκέτα, που στον καλλωπισμό της συμβάλουμε όλοι με το αίμα της  πνευματικής και σωματικής ελευθερίας μας. Όταν η φιέστα τελειώσει και ο ηγέτης αναδειχθεί, όλοι θα προσμένουν την διαφορά, το  ανθρωπινότερο αύριο. Μα… στο χορό των αντιφάσεων, τελικά όλοι  κατά βάθος θα γνωρίζουν πως απλά αναζητούν την ελπίδα και τίποτα περισσότερο. Η ιστορία τούτου του κόσμου , δημιουργείται στο καμβά της ζωής από την παλέτα των ισχυρών και με χρώματα θαμπά και σκούρα, όπως εμπνέονται οι ανάδοχοι της στρατευμένης τέχνης.

            Εδώ είναι ο πρόεδρος, εκεί είναι ο πρόεδρος, που είναι ο πρόεδρος…και  ποιος τελικά είναι; Eρωτήματα σημαντικά μα και ανούσια.  Σάμπως και αν βρεις την απάντηση,  θα διαφοροποιηθεί κάτι; Σάμπως και η αλλαγή θα φέρει ανανέωση; Στην ίδια σκακιέρα είσαι. Τι παίζεις με τα μαύρα τι με τα άσπρα  πιόνια, με αντίπαλο  τον Καρπώφ, εσύ ο αρχάριος, στην τρίτη μόλις κίνηση είσαι ρουά ματ. Που να βρεις Αριάδνη να σε «τρατάρει» μίτο στο λαβύρινθο των σύγχρονων μινώταυρων; Τελικά θα μας κατασπαράξουνε τα θεριά τούτης της γης .Έχει αλήθεια σημασία το όνομα του Πιλάτου, άβουλο όργανο είναι, φερέφωνο των ισχυρών. Τελικά θα νίψει τα χέρια του ούτως ή άλλως, στην θυσία των αθώων. Με Μπους ή Κέρυ «who cares?», με Τράμπ και Σια, μην το ψάχνετε. Καλλιά μας θα πάμε όλοι και… ζωή σε λόγου τους!

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε αυτή που υπόσχεται διάφορα, χωρίς γενικεύσεις. Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις ας θεωρηθεί συμπτωματική.

Βάνια Σαμόλη