Γράφει η Κυριακή Παππά

Με την πρέντζα Κεφαλονιάς ήρθα σε επαφή πρώτη φορά, πριν λίγους μήνες όταν στο αγαπημένο μου wine bar στον Πειραιά – το Paleo – ο Γιάννης Καϋμενάκης τη σερβίρει στην ποικιλία τυριών που συνοδεύουν τις εξαιρετικές ετικέτες κρασιών που έχει.

Παρόλο που δεν είμαι fan αυτού του είδους τυριών, ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα. Εκτός από τους Κεφαλονίτες, περηφανεύονται και οι Ζακυνθινοί για την πρέντζα τους.

Είναι ένα δροσάτο τυρί, πιπεράτο και αλοιφωτό, πολύ ιδιαίτερο· η ιδιαιτερότητά του οφείλεται στον τρόπο παρασκευής του, που είναι παραδοσιακός της Κεφαλονιάς.

Όταν αδειάσει ένα βαρέλι φέτα ή μυζήθρα, μαζεύουν όλα τα τρίμματα που έχουν περισσέψει σε ένα δοχείο και τα δουλεύουν με ελαιόλαδο και θυμάρι μέχρι να δημιουργηθεί ένα μαλακό κρεμώδες μείγμα, με πολύ χαρακτηριστική γεύση.

Είναι ιδανικό για τη ριγανάδα, για συνοδευτικό στα λαδερά, για άλειμμα στο ψωμί ή στο παξιμάδι με λάδι και κάππαρη και χρησιμοποιείται επίσης στην παρασκευή τυροσαλάτας.

Εγώ θα σκεφτόμουν δίπλα του μια συκομαϊδα Κέρκυρας, όπου η ρακή κι ο μάραθος θα ταίριαζαν ιδανικά με τη σπιρτόζικη γεύση της πρέντζας.