Τις τελευταίες εβδομάδες διαβάζουμε όλο και συχνότερα για νέους ανθρώπους που χάνουν τη ζωή τους. Κάθε τέτοια είδηση σε κάνει, έστω και για λίγο, να σταματήσεις και να αναρωτηθείς. Να σκεφτείς πόσο εύθραυστη είναι τελικά η ανθρώπινη ύπαρξη. Δεν έχει σημασία αν είσαι μικρότερος ή μεγαλύτερος από αυτούς που έφυγαν τόσο άδικα. Εκείνη τη στιγμή απλά συνειδητοποιείς πως κανείς δεν γνωρίζει πόσος χρόνος του έχει δοθεί. Κανείς δεν ξέρει αν η δική του διαδρομή θα είναι μεγάλη ή σύντομη.
Αρκετοί άνθρωποι επιλέγουν να ζουν στα άκρα ή επιλέγουν το εύκολο χρήμα με το όποιο κόστος. Πιστεύουν ότι, αφού η ζωή είναι μικρή, πρέπει να δοκιμάσουν τα πάντα, να ξεπεράσουν κάθε όριο, να αναζητήσουν διαρκώς την ένταση και την αδρεναλίνη. Συχνά, όμως, αυτή η φιλοσοφία δεν σημαίνει ότι ζεις περισσότερο, σημαίνει απλώς ότι πιθανόν αυξάνεις τις πιθανότητες να μη ζήσεις όσο θα μπορούσες. Μπορείς φυσικά να ζήσεις περισσότερο από όλους, γιατί η ζωή είναι απρόβλεπτη ή γιατί έλαβες νωρίς τα κατάλληλα μέτρα.
Υπάρχουν και εκείνοι που επιλέγουν το αντίθετο. Μια ζωή πιο ήρεμη, πιο απλή. Μια ζωή που δεν αναζητά καθημερινά την περιπέτεια για να αισθανθεί ζωντανή. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκουν χαρά στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας, στις ανθρώπινες σχέσεις, στην οικογένεια, στους φίλους και στην ηρεμία της συνείδησής τους. Δεν αισθάνονται την ανάγκη να προκαλέσουν, να επιβληθούν ή να γίνουν το επίκεντρο της προσοχής. Δεν δημιουργούν εντάσεις, δεν ενοχλούν τους γύρω τους και δεν βάζουν σε κίνδυνο ούτε τη δική τους ζωή ούτε των άλλων για λίγα λεπτά εντυπωσιασμού. Ξέρουν ότι η ζωή δεν χρειάζεται να είναι θορυβώδης για να είναι γεμάτη. Αρκεί να είναι αληθινή, ουσιαστική και να τη ζεις με σεβασμό προς τον εαυτό σου και προς τους ανθρώπους που μοιράζονται τον ίδιο κόσμο μαζί σου.
Προσωπικά πιστεύω πως η ζωή είναι ήδη αρκετά απρόβλεπτη από μόνη της. Δεν χρειάζεται να της προσθέτουμε κι άλλους κινδύνους. Δεν χρειάζεται να προκαλούμε την τύχη μας σε έναν κόσμο όπου πολλές φορές η διαφορά ανάμεσα στο «γύρισα σπίτι» και στο «δεν γύρισα ποτέ» μπορεί να είναι μία μόνο στιγμή, μία μόνο λανθασμένη απόφαση, ένα μόνο δευτερόλεπτο.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πραγματικότητα, ακόμη πιο σκληρή. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχασαν τη ζωή τους επειδή πήραν ένα ρίσκο ή προκάλεσαν την τύχη τους. Υπάρχουν ανθρωποι που βρέθηκαν αντιμέτωποι με ανίατες ασθένειες, με δύσκολες διαγνώσεις, με θεραπείες που διήρκησαν μήνες ή και χρόνια, δίνοντας καθημερινά μια μάχη που δεν επέλεξαν ποτέ να δώσουν. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι είναι συχνά εκείνοι που μας διδάσκουν περισσότερο από όλους την αξία της ζωής. Με απίστευτη δύναμη ψυχής, με υπομονή, με ελπίδα και με μια αστείρευτη θέληση να συνεχίσουν, μας υπενθυμίζουν ότι κάθε νέα ημέρα είναι ένα πολύτιμο δώρο. Βλέποντας αυτόν τον αγώνα, καταλαβαίνεις ακόμη περισσότερο πως η ζωή δεν είναι κάτι που πρέπει να σπαταλάμε ή να θεωρούμε δεδομένο, αλλά κάτι που οφείλουμε να προστατεύουμε και να τιμούμε όσο περισσότερο μπορούμε.
Σεβασμός στη ζωή δεν σημαίνει φόβος. Δεν σημαίνει να σταματήσεις να ονειρεύεσαι, να ταξιδεύεις ή να χαίρεσαι. Σημαίνει να καταλαβαίνεις ότι η μεγαλύτερη αξία δεν βρίσκεται στην αίσθηση του κινδύνου, αλλά στην ίδια τη δυνατότητα να συνεχίσεις να ζεις. Να μπορείς να επιστρέφεις στους ανθρώπους που σε αγαπούν. Να έχεις ακόμη μία μέρα να γελάσεις, να δημιουργήσεις, να διορθώσεις τα λάθη σου και να πεις όσα δεν πρόλαβες.
Θα μου πείτε κάποιοι: «Δηλαδή μια τέτοια ζωή δεν είναι βαρετή;». Και όμως, πιστεύω πως αυτή είναι μια λανθασμένη αντίληψη. Πώς γίνεται μια απρόβλεπτη ζωή να είναι βαρετή;;; Κάθε μέρα ξημερώνει διαφορετική, κάθε μήνας και κάθε χρόνος φέρνει νέες εμπειρίες, χαρές, δυσκολίες και ανθρώπους. Κάθε συνάντηση, ακόμη και η πιο τυχαία, μπορεί να αλλάξει τη σκέψη μας, τη διάθεσή μας ή ακόμη και την πορεία της ζωής μας. Δεν χρειάζεται να κυνηγάμε τον κίνδυνο ή την υπερβολή για να νιώσουμε ότι ζούμε. Η ίδια η ζωή, με τις αμέτρητες ανατροπές και τις μικρές καθημερινές της εκπλήξεις, είναι αρκετή για να μας κρατά σε εγρήγορση. Η πραγματική ομορφιά της δεν βρίσκεται στην ένταση, αλλά στην ικανότητά της να μας εκπλήσσει κάθε φορά με έναν διαφορετικό τρόπο.
Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλές φορές η επίδειξη της τόλμης παρουσιάζεται ως τρόπος ζωής. Όμως πραγματικό θάρρος δεν είναι να αγνοείς τον κίνδυνο. Είναι να σέβεσαι τη ζωή που σου δόθηκε, γνωρίζοντας πως δεν είναι δεδομένη. Ας μην το ξεχνάμε!
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό συμπέρασμα. Από τη μία, άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους μέσα σε μια στιγμή από μια απερίσκεπτη επιλογή ή ένα μοιραίο λάθος δικό τους ή άλλου. Κάποιοι χάνουν τη ζωή τους λόγω μιας ανίατης ασθένειας ή πολλές φορές λόγω ενός παραβατικού συνανθρώπου τους. Από την άλλη, υπάρχουν συνάνθρωποί μας που θα έδιναν τα πάντα για λίγο ακόμη χρόνο, που παλεύουν καθημερινά με τον πόνο, τις θεραπείες και την αβεβαιότητα, χωρίς ποτέ να σταματούν να ελπίζουν. Αυτοί είναι που μας διδάσκουν ότι η ζωή δεν είναι δεδομένη και πως κάθε ημέρα αξίζει να τη ζούμε με ευγνωμοσύνη.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μας αφήνει κάθε πρόωρος χαμός. Όχι να φοβηθούμε τον θάνατο, αλλά να μάθουμε να αγαπάμε περισσότερο τη ζωή. Να τη ζούμε με ουσία, με αξιοπρέπεια, με ανθρώπους που αγαπάμε και με επιλογές που δεν την υποτιμούν.
Γιατί, όσο μικρή κι αν είναι η διαδρομή του καθενός μας, αξίζει να τη φτάσουμε μέχρι το τέλος χωρίς να έχουμε γίνει εμείς οι ίδιοι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον εαυτό μας. Και, πάνω απ’ όλα, να μην ξεχνάμε ποτέ ότι υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν καθημερινά έναν άνισο αγώνα μόνο και μόνο για να τους χαριστεί μία ακόμη μέρα ζωής. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σεβαστούμε το δώρο που έχουμε στα χέρια μας και να το ζήσουμε με αγάπη, σύνεση και ανθρωπιά…
