Από αύριο χιλιάδες μαθητές σε όλη τη χώρα θα καθίσουν στα θρανία των Πανελλαδικών Εξετάσεων, κουβαλώντας μαζί τους όχι μόνο γνώσεις και σημειώσεις, αλλά και άγχος, προσδοκίες, όνειρα και φόβους για το μέλλον.

Για πολλούς νέους ανθρώπους οι Πανελλήνιες μοιάζουν με τη σημαντικότερη στιγμή της ζωής τους. Είναι λογικό. Πρόκειται για μια απαιτητική διαδικασία που δοκιμάζει αντοχές, ψυχολογία και καθημερινότητα ολόκληρων οικογενειών. Ξενύχτια, κούραση, πίεση, συγκρίσεις και αγωνία έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητας των τελευταίων μηνών.

Όμως, όσο σημαντικές κι αν είναι αυτές οι εξετάσεις, δεν μπορούν να καθορίσουν ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου.

Οι Πανελλήνιες είναι μια στάση στη διαδρομή — όχι ο τελικός προορισμός. Ένα αποτέλεσμα, είτε φέρει χαμόγελα είτε απογοήτευση, δεν έχει τη δύναμη να μετρήσει την αξία, τον χαρακτήρα, το ταλέντο ή τις δυνατότητες ενός παιδιού. Η ζωή πολλές φορές ανοίγει δρόμους εκεί που κανείς δεν το περιμένει.

Τα τελευταία χρόνια άλλωστε βλέπουμε ολοένα και περισσότερους νέους να πετυχαίνουν μέσα από διαφορετικές πορείες: άλλοι μέσα από τις σπουδές τους, άλλοι μέσα από την εργασία, την τεχνολογία, την τέχνη, τον τουρισμό, την επιχειρηματικότητα ή επαγγέλματα που ίσως κάποτε υποτιμήθηκαν. Το μέλλον πλέον δεν έχει μία μόνο πόρτα.

Αυτό που πραγματικά αξίζει να θυμούνται οι μαθητές είναι πως ήδη έχουν καταφέρει κάτι σημαντικό: άντεξαν. Πάλεψαν. Έβαλαν στόχους και έδωσαν τον δικό τους αγώνα σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητα και γρήγορους ρυθμούς. Και μόνο αυτή η προσπάθεια αξίζει σεβασμό.

Αύριο λοιπόν δεν χρειάζεται τελειότητα. Χρειάζεται καθαρό μυαλό, ψυχραιμία και πίστη στον εαυτό τους. Ένα γραπτό δεν μπορεί να χωρέσει όλα όσα είναι ένα παιδί και όλα όσα μπορεί να γίνει στο μέλλον.

Οι Πανελλήνιες περνούν. Τα όνειρα όμως μένουν — και πολλές φορές βρίσκουν τον δρόμο τους ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα είχαμε σχεδιάσει.

Καλή δύναμη σε όλους τους μαθητές. Και πάνω απ’ όλα, να θυμούνται πως η ζωή δεν κρίνεται σε λίγες σελίδες εξεταστικού τετραδίου.