Θλίψη και αγανάκτηση προκαλεί δημόσια ανάρτηση υπαλλήλου του Δήμου Ληξουρίου (το Σάββατο 12-09-2026 το πρωί), στην οποία μία γυναίκα (Α.μεΑ. ή με προβλήματα κίνησης) της περιοχής γίνεται αντικείμενο χλευασμού για την εμφάνιση, την καθαριότητα και τον τρόπο που περπατά. Στην ανάρτηση αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι η γυναίκα «τριγυρνούσε σαν μεθυσμένη», ενώ με ειρωνικό ύφος και εικονίδιο γέλιου σχολιάζεται ότι φορούσε επί μήνες την ίδια μπλούζα και «καλά, δεν την πλένει;».

Δείτε μέρος (μία μόνο πρόταση) της προκλητικής αυτής ανάρτησης, την οποία έκανε και ιστορία (Story) με τον τίτλο «με καυστική γραμμή…»:

😂 Αααα ναι, ήταν και αυτή η κοπέλα που τριγυρνούσε σαν μεθυσμένη με την ίδια μπλούζα που φοράει η μαγκούφα μήνες τώρα… καλά, δεν την πλένει;;

Στιγμιότυπο οθόνης παρακάτω:

---

---

Μάλιστα την ανάρτηση αυτή την έχει ανεβάσει δημόσια σε δικό του κοινωνικό δίκτυο χαρακτηρίζοντάς την ως: «Όπως γίνεται αντιληπτό η στήλη είναι σκωπτική με δόσεις σάτιρας», ενώ παροτρύνει τους ακόλουθούς του να αφήσουν και σχόλια για συζήτηση γράφοντας ακριβώς το εξής: «Σχόλια κάτω από τη δημοσίευση… γιατί η σάτιρα πάντα ανοίγει κουβέντα!».

Μπορεί να μη γράφεται το όνομα της συγκεκριμένης κοπέλας, όμως σε μια μικρή κοινωνία, όπως αυτή του Ληξουρίου, τέτοιες λεπτομερείς περιγραφές μπορούν εύκολα να οδηγήσουν στην αναγνώρισή της. Άλλωστε, ο ίδιος ο συντάκτης της ανάρτησης φροντίζει να ξεκαθαρίσει με θράσος: «Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα που σας έρχονται στο μυαλό είναι όντως αυτά που σκέφτεστε». Με τη φράση αυτή ο ίδιος δεν προστάτευσε την ανωνυμία κανενός, αντίθετα κάλεσε ουσιαστικά τους ακόλουθούς του να αναγνωρίσουν τα πρόσωπα που χλεύαζε.

Η συγκεκριμένη ανάρτηση του υπαλλήλου είχε ως κύρια θέματα τα εγκαίνια του Μουσικού Σχολείου Κεφαλονιάς, την παρουσία επισήμων και πολιτών, τις αντιδράσεις όσων βρέθηκαν εκεί, καθώς και επικριτικά σχόλια για πολιτικά πρόσωπα και για όσους είχαν διαφωνήσει με την εκδήλωση προς τιμήν της Ντιάνας Αντωνακάτου στα Βιλατώρια Παλικής. Παράλληλα, εξέφραζε ανοιχτά τη στήριξή του προς την Αντιδήμαρχο Πολιτισμού – Τουρισμού Ελένη Λουκέρη.

Να σημειωθεί ότι την ανάρτηση αυτήν την έχει σχολιάσει αρνητικά ήδη και ο Βαγγέλης Θεοφιλάτος, Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Ληξουρίου, για άλλους λόγους που τον προκάλεσαν. Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: Βαγγέλης Θεοφιλάτος: Πολιτισμός κατάντια στο Ληξούρι – Ανώνυμοι ύμνοι στην Αντιδήμαρχο Πολιτισμού, ενώ όλοι γνωρίζουν ποιοι γνωστοί & πληρωμένοι κρατούν την πένα – 12/09/2026

Μέσα σε μια τόσο μεγάλη ανάρτηση, τα βασικά θέματα της οποίας ήταν εντελώς διαφορετικά, ο συντάκτης θέλησε να προσθέσει και αυτή τη μικρή ρατσιστική «προτασούλα» για μια ευάλωτη γυναίκα. Μια αναφορά που δεν πρόσφερε απολύτως τίποτα στο υπόλοιπο κείμενο και δεν είχε καμία σχέση με τα εγκαίνια, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις ή τις πολιτιστικές εκδηλώσεις. Κι όμως, επέλεξε να σχολιάσει ειρωνικά τον τρόπο που περπατούσε, τα ρούχα και την καθαριότητά της, μετατρέποντας τη δύσκολη καθημερινότητα μιας ανυπεράσπιστης συμπολίτισσάς μας σε περιττό «αστείο».

Η γυναίκα που έρχεται στο μυαλό πολλών συμπολιτών μας φαίνεται να αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες στην κίνηση και πιθανότατα ζει σε συνθήκες μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής ευαλωτότητας, ενώ δεν έχει οικογένεια να την φροντίσει. Δυστυχώς ο συντάκτης της ανάρτησης την αναφέρει και ως «μαγκούφα». Δεν γνωρίζουμε και δεν έχουμε δικαίωμα να παρουσιάσουμε ως δεδομένα, τις λεπτομέρειες της υγείας, της οικογενειακής κατάστασης ή της καθημερινότητάς της. Βλέπουμε, όμως, ότι αναφέρεται σε έναν άνθρωπο μόνο, αβοήθητο και εμφανώς ταλαιπωρημένο.

Και αυτό ακριβώς κάνει την αναφορά ακόμη πιο σκληρή.

Τι νόημα είχε να συμπεριληφθεί αυτή η γυναίκα σε μια «σκωπτική» ανάρτηση; Ποιο ακριβώς είναι το αστείο στο ότι ένας άνθρωπος μπορεί να μη διαθέτει καθαρά ρούχα, βοήθεια στο σπίτι ή κάποιον δικό του για να τον φροντίσει; Γιατί ο τρόπος με τον οποίο περπατά ένας πιθανώς ευάλωτος άνθρωπος να γίνεται αφορμή για χαρακτηρισμούς περί μέθης και για εικονίδια γέλιου;

Αν κάποιος κυκλοφορεί επί μήνες με την ίδια μπλούζα, η ανθρώπινη αντίδραση δεν είναι να τον διαπομπεύσουμε. Είναι να αναρωτηθούμε εάν χρειάζεται βοήθεια. Αν κάποιος δυσκολεύεται να περπατήσει, δεν γελάμε μαζί του και δεν τον παρομοιάζουμε με μεθυσμένο. Δείχνουμε διακριτικότητα, σεβασμό και ενδιαφέρον!!!

Η επίκληση της «σάτιρας» δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για τα πάντα. Σάτιρα δεν είναι να στοχοποιείται ένας άνθρωπος που πιθανόν αδυνατεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Δεν είναι σάτιρα να κρίνονται η φτώχεια, η μοναξιά, η εμφάνιση ή ένα πιθανό πρόβλημα υγείας. Είναι κοινωνική αναλγησία και δημόσια ταπείνωση.

Το γεγονός ότι, ευτυχώς, κανένας δεν σχολίασε (μέχρι την ώρα που γραφόταν το παρόν άρθρο τουλάχιστον) κάτω από τη συγκεκριμένη δημοσίευση ίσως δείχνει ότι η τοπική κοινωνία αντιλήφθηκε πως εδώ δεν υπήρχε τίποτα αστείο, ενώ πιθανόν αναγνώρισαν τη ταυτότητα της κοπέλας. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη βαρύτητα της ίδιας της ανάρτησης.

Όταν, μάλιστα, τέτοιες αναφορές προέρχονται από εργαζόμενο σε έναν Δήμο, ο οποίος οφείλει να υπηρετεί όλους τους πολίτες και ιδιαίτερα να στέκεται δίπλα στους πιο αδύναμους, το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ηθική διάσταση.

Η δημοσίευση πρέπει να αποσυρθεί και να ζητηθεί μια καθαρή συγγνώμη. Παράλληλα, αντί να συζητάμε εάν η μπλούζα μιας ευάλωτης γυναίκας είναι πλυμένη, οι αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες οφείλουν, με διακριτικότητα και σεβασμό, να εξετάσουν εάν η ίδια χρειάζεται ουσιαστική υποστήριξη.

Ο Δήμος Ληξουρίου και προσωπικά ο Δήμαρχος Γιώργος Κατσιβέλης τι έχουν να πουν για τη δημόσια αυτή συμπεριφορά υπαλλήλου του Δήμου; Την αποδέχονται ως «σάτιρα» ή θα πάρουν ξεκάθαρη θέση απέναντι στη διαπόμπευση μιας πιθανώς ευάλωτης συμπολίτισσάς μας; Θα διερευνήσουν το περιστατικό και θα μεριμνήσουν, μέσω των κοινωνικών υπηρεσιών, ώστε να διαπιστωθεί με διακριτικότητα εάν η γυναίκα χρειάζεται βοήθεια; Η σιωπή απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές δεν μπορεί να αποτελεί απάντηση.