Αντί γι’ αυτό, στα εγκαίνια της Τετάρτης 9 Σεπτεμβρίου 2026 η συνολική εικόνα παρέπεμπε σε ένα παλιό κτήριο που εξακολουθούσε να φέρει έντονα τα σημάδια και τις φθορές του χρόνου. Και έτσι προέκυψε ένα εύλογο ερώτημα μεταξύ πολλών παρευρισκομένων: Τι ακριβώς είχε γίνει όλο αυτό το διάστημα στις εγκαταστάσεις της πρώην ΒΕΣ; Επρόκειτο για πραγματική αναβάθμιση του κτηρίου ή απλώς για τις απολύτως αναγκαίες εργασίες (ίσα ίσα δηλαδή) ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει το σχολείο με τις ελάχιστες απαιτήσεις;

Εικόνες που δεν ταίριαζαν σε επίσημα εγκαίνια

Το βίντεο και οι φωτογραφίες που θα δείτε καταγράφουν πολλά σημεία που έπρεπε να αποκατασταθούν πριν τα εγκαίνια, ενώ πολλά άλλα θα έπρεπε να απομακρυνθούν τουλάχιστον κατά τη διάρκεια των εγκαινίων από τα μάτια του κοινού και των φωτογραφικών μας μηχανών.

Κάποιον ιδιαίτερο τεχνολογικό εξοπλισμό δεν είδαμε ούτε στις αίθουσες διδασκαλίας ούτε στις αίθουσες καθηγητών ή Διευθυντή… Ούτε υπολογιστές ούτε κάποια οθόνη τηλεόρασης ή προτζέκτορα. Μπορεί και να τα είχαν κρυμμένα. Σε ένα υποτίθεται σύγχρονο σχολείο του 2026 δεν κατάφερε το κοινό, που περιηγήθηκε μόνο του, να δει κάτι που να το καταπλήξει. Όλοι είπαν εντάξει… αυτό ήταν. Όμως, αν δείτε κατά την ξενάγηση των επισήμων όλοι έμεναν κατάπληκτοι μπροστά στις κάμερες… με το στόμα ανοιχτό μέχρι τα αυτιά. Για τους επίσημους μόνο αναφέρομαι (δείτε και το βίντεο στο τέλος του άρθρου). Τους παρακολουθούσα προσπαθώντας να καταλάβω το λόγο. Πέρα του υπήρχε η χαρά μιας νέας αρχής για το Μουσικό Σχολείο, ο κόσμος δεν έδειξε τον ίδιο ενθουσιασμό με αυτούς. Πολλοί τόνισαν σε σχόλιά τους ότι χάθηκε μια τριτοβάθμια εκπαίδευση και στη θέση της το Ληξούρι πήρε μια δευτεροβάθμια. Για μένα το Μουσικό Σχολείο φαντάζει όνειρο για την μικρή μου πόλη το Ληξούρι και χαίρομαι που οι μικροί μου συμπολίτες θα έχουν την ευκαιρία να εκπαιδευτούν στη μουσική που τόσο αγαπούν. Αλλά θα ήθελα τη χαρά τους να τη συμμερίζονταν περισσότερο και οι αιρετοί. Όπως και τη χαρά για μάθηση και των υπόλοιπων μαθητών όλων των σχολείων της χώρας μας.

Επίσης, στον εξωτερικό χώρο του σχολείου μπορούσε εύκολα κανείς να διακρίνει τα μεταλλικά πράσινα παράθυρα με εμφανείς φθορές, σκουριές και ξεθωριασμένο χρώμα. Πρόκειται προφανώς για παλιές κατασκευές, οι οποίες έχουν ταλαιπωρηθεί από το πέρασμα των χρόνων και την μακροχρόνια εγκατάλειψη και δυστυχώς δεν φαίνεται να αποκαταστάθηκαν στο πλαίσιο των νέων εργασιών που προηγήθηκαν τους τελευταίους μήνες.

Αρκετά τζάμια είχαν έντονα σημάδια, σκόνη, χώμα και συσσωρευμένη βρωμιά ειδικά στα πιο πάνω σημεία, ενώ ένα δύο έμοιαζαν σχεδόν ολόλευκα από τη σκόνη. Φαινόταν ότι είχε προηγηθεί προσπάθεια καθαρισμού, όμως επιφάνειες παραμελημένες επί χρόνια πιθανότατα χρειάζονταν ειδικό καθαρισμό και όχι απλώς την προσπάθεια μίας καθαρίστριας με τα συνηθισμένα μέσα που θα είχε στη διάθεσή της. Η ευθύνη γι’ αυτή την εικόνα δεν μπορεί να αποδοθεί στο προσωπικό καθαριότητας. Όταν η φθορά και η εγκατάλειψη έχουν συσσωρευτεί επί χρόνια, απαιτούνται τα κατάλληλα συνεργεία, μέσα και χρόνος. Επίσης, τα παράθυρα έχουν αρκετά μεγάλο ύψος και η όποια καθαρίστρια θα χρειαστεί βοήθεια για την μελλοντική τους φροντίδα.

Σε διάφορα σημεία διακρίνονταν επίσης καλώδια που εξείχαν ή είχαν τοποθετηθεί άτακτα τόσο μέσα όσο και έξω από το σχολείο. Δεν γνωρίζω αν αποτελούσαν κατάλοιπα των παλαιών εγκαταστάσεων της ΒΕΣ ή αν σχετίζονταν με πρόσφατες εργασίες που δεν είχαν ολοκληρωθεί ή δεν έχουν ολοκληρωθεί καταλλήλως. Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα τους δημιουργούσε την εντύπωση ότι ο χώρος δεν είχε προετοιμαστεί πλήρως πριν από την επίσημη τελετή.

Ατέλειες και φθορές φαίνονταν ακόμη και γύρω από τη νέα μαρμάρινη επιγραφή του σχολείου, πιθανότατα από τις τρύπες ή τις εργασίες τοποθέτησής της. Είτε έχει σπάσει στα σημεία των στηριγμάτων της είτε έχει ακόμη τις ευθείες γραμμές από μολύβι. Φθορές υπήρχαν ακόμα και στους τοίχους και τις πόρτες του σχολείου.

Ιδιαίτερα άσχημη ήταν και η εικόνα ενός πράσινου πλαστικού σωλήνα στον εξωτερικό χώρο, ακριβώς δίπλα στη γαλάζια κορδέλα που έκοψαν οι επίσημοι. Ο σωλήνας περνούσε μέσα από άνοιγμα σε παράθυρο, το κάτω μέρος του οποίου ήταν ολόλευκο από τη σκόνη. Μία εικόνα εντελώς ασύμβατη με την επισημότητα και την περηφάνια με την οποία παρουσιάστηκε το σχολείο.

Τέλος, ένα ψυγείο με σκουριά και κιτρινίλες στη μία από τις αίθουσες των καθηγητών τι δουλειά είχε στα επίσημα εγκαίνια ενός νέου σχολείου; Πραγματικά χρειάζεται και εδώ ένας δωρητής για να χαρίσει ένα μικρό ψυγείο σε καλή εξωτερική κατάσταση; Έπρεπε να το κρύψουν κάπου μέχρι την ολοκλήρωση των εγκαινίων, γιατί λειτουργικό μπορεί πράγματι να είναι. Δεν το πετάς το ψυγείο, αν δουλεύει. Όμως, δεν το βάζεις σε δημόσια αίθουσα και μετά το δείχνεις σε επίσημο γεγονός της πόλης με τόση περηφάνια.

Τα σκαλοπάτια αποτελούν ζήτημα ασφάλειας

Οι σκουριές, τα ξεθωριασμένα χρώματα και τα βρώμικα τζάμια μπορεί να μη συνιστούν από μόνα τους κίνδυνο. Δεν αποτελούσαν, όμως, την εικόνα που θα έπρεπε να παρουσιάζει ένα σχολείο την ημέρα των εγκαινίων του.

Όμως, πολύ σοβαρότερο είναι το ζήτημα με τα χαμηλά σκαλοπάτια και τις υψομετρικές διαφορές στις εισόδους και τις εξόδους των εξωτερικών χώρων, αλλά ακόμη και στις πόρτες αιθουσών διδασκαλίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις υπήρχαν δύο χαμηλά σκαλοπάτια, χωρίς λογική, τα οποία δύσκολα γίνονταν αντιληπτά από κάποιον που περπατούσε κανονικά ή έβγαινε από την αίθουσα κινούμενος προς τα πίσω.

Κατά την περιήγησή μου στους χώρους σκόνταψα αρκετές φορές, παρόλο που είχα ήδη διαπιστώσει το πρόβλημα σε άλλες πόρτες και σκαλοπάτια. Μάλιστα, βγαίνοντας οπισθοχωρώντας από μία αίθουσα, πάτησα ανάμεσα σε δύο χαμηλότερα σκαλοπάτια και παραλίγο να πέσω και να τραυματιστώ σοβαρά. Πόση πλάκα θα είχα πέφτοντας! Αχχχ….

Σε άλλη πόρτα, ένα παιδί σκόνταψε μπροστά στην κάμερά μου με τη μητέρα να φωνάζει «Πρόσεχε». Ένα κοριτσάκι λίγο μετά σκόνταψε (ενώ φωτογράφιζα σε άλλο σημείο) και η μητέρα του φώναξε αυθόρμητα: «Πρόσεχε παιδάκι μου, θα σκοτωθείς!», θεωρώντας αρχικά ότι κινούνταν απρόσεκτα ή βιαστικά. Στην πραγματικότητα, το παιδί ήταν ήσυχο και απλώς δεν είχε αντιληφθεί τα δύο χαμηλά σκαλοπάτια, το ένα πίσω από το άλλο, που βρέθηκαν μπροστά του.

Τα σημεία αυτά χρειάζονται άμεσο τεχνικό έλεγχο, αν δεν τα έχουν ήδη αντιληφθεί. Όσα μπορούν να διορθωθούν πρέπει να διορθωθούν. Όπου η κατάργησή τους δεν είναι τεχνικά εφικτή, απαιτείται τουλάχιστον έντονη χρωματική επισήμανση, αντιολισθητική προστασία και ευδιάκριτη προειδοποίηση, ώστε να μη χρειαστεί πρώτα να τραυματιστεί κάποιος μαθητής ή εκπαιδευτικός για να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι.

Η σχολική κοινότητα δεν έχει την ευθύνη

Η επίσημη πρόσκληση ανέφερε ξεκάθαρα ότι ο Δήμαρχος Ληξουρίου, Γιώργος Κατσιβέλης, προσκαλούσε το κοινό στα εγκαίνια. Δεν ήταν μία πρόσκληση που εξέδωσαν η διευθύντρια, οι εκπαιδευτικοί ή οι μαθητές. Αναρωτήθηκα μόλις διάβασα την πρόσκληση γιατί δεν χωρούσε (στην πρόσκληση κάπου) και το “Η διευθύντρια και το εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου σας προσκαλούν….”. Επομένως, από τη στιγμή που η Δημοτική Αρχή ανέλαβε θεσμικά την παρουσίαση των εγκαταστάσεων και τις πρόβαλε με ιδιαίτερη περηφάνια στους επίσημους προσκεκλημένους και στους πολίτες, είναι εύλογο να απευθυνθούν προς αυτήν τα σχετικά ερωτήματα:

• Ποιες ακριβώς εργασίες πραγματοποιήθηκαν στις εγκαταστάσεις της πρώην ΒΕΣ;
• Πόσα χρήματα δαπανήθηκαν και από ποιους φορείς;
• Ποιες από τις παλιές φθορές αποκαταστάθηκαν;
• Έχουν ολοκληρωθεί και παραληφθεί όλες οι εργασίες;
• Έγινε έλεγχος ασφάλειας και προσβασιμότητας πριν από την έναρξη λειτουργίας του σχολείου;
• Υπάρχει σχεδιασμός για την αποκατάσταση των προβλημάτων που παραμένουν;

Η απορία, λοιπόν, παραμένει: τι ακριβώς παρουσίαζε με τόση περηφάνια η Δημοτική Αρχή Ληξουρίου στους επίσημους προσκεκλημένους και στους συμπολίτες μας; Γιατί η εικόνα που αντίκρισαν οι επισκέπτες δεν έμοιαζε με ένα παλιό κτήριο που ανανεώθηκε ουσιαστικά για να υποδεχθεί ένα νέο σχολείο. Έμοιαζε με ένα παλιό κτήριο στο οποίο έγιναν ορισμένες αναγκαίες παρεμβάσεις, αλλά παρέμειναν εμφανείς πολλές από τις φθορές του χρόνου και των εργασιών που πραγματοποιήθηκαν.

Μάλιστα είχε διαρρεύσει, μέρες πριν, ότι στα εγκαίνια επρόκειτο να παραστεί και η Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, Σοφία Ζαχαράκη, κάτι που τελικά δεν συνέβη. Δεν γνωρίζουμε τον λόγο της απουσίας της και, ασφαλώς, δεν μπορούμε να τον συνδέσουμε χωρίς στοιχεία με την κατάσταση των εγκαταστάσεων. Ορισμένες υποθέσεις όμως μπορούμε να κάνουμε, μιας και την είδαμε σε άλλα εγκαίνια σχολείων με πραγματικά πολύ προσεγμένες και λαμπερές εγκαταστάσεις. Αλλά σε ένα σχολείο που οικοδεσπότης ήταν ο Γιώργος Κατσιβέλης, του οποίου είναι κουμπάρα, τελικά επέλεξε να μην έρθει στα εγκαίνια…

Ένα νέο σχολείο αξίζει καλύτερη αρχή

Η ίδρυση του πρώτου Μουσικού Σχολείου στην Κεφαλονιά είναι μια πραγματικά θετική εξέλιξη. Ακριβώς γι’ αυτό θα έπρεπε και οι εγκαταστάσεις που του παραχωρήθηκαν να έχουν προετοιμαστεί με τη φροντίδα και τη σοβαρότητα που αρμόζουν σε ένα τόσο σημαντικό ξεκίνημα. Οι αρμόδιοι ΔΕΝ στάθηκαν σίγουρα αντάξιοι των προσδοκιών είτε λόγω χρόνου είτε λόγω χρηματοδότησης. Αλλά άκουσε κανένας τον Δήμαρχο Ληξουρίου να παραπονιέται για χαμηλή χρηματοδότηση κατά την εκδήλωση των εγκαινίων; Όχι! Κάθε άλλο… ευχαριστούσε την Κυβέρνηση και τους αιρετούς, οι οποίοι του προσέφεραν ό,τι ζήτησε!;; Είχε όλα όσα ζήτησε (;;;) και δεν κατάφερε να αναδείξει το νέο αυτό σχολείο ως το πιο αστραφτερό από καθαριότητα και φροντίδα σχολικό συγκρότητα της Κεφαλονιάς για το νέο του αυτό ξεκίνημα! Πόσο κρίμα… Εντωμεταξύ όλα τα υπόλοιπα σχολεία του Δήμου Ληξουρίου έμειναν χωρίς την απαραίτητα φροντίδα με τη δικαιολογία ότι γίνονται εργασίες στο Μουσικό Γυμνάσιο. Μάλιστα! Μάλιστα! Για ρωτήστε εκπαιδευτικούς και μαθητές να σας πουν για τα σχολεία και τα προβλήματά τους! Πόσα από αυτά επιλύονται ή θα επιλυθούν άμεσα;

Και μέσα σε όλες αυτές τις αυστηρές μου παρατηρήσεις, η πιο όμορφη εικόνα ήταν τα ίδια τα παιδιά του Μουσικού Σχολείου κατά τα εγκαίνια. Οι πρώτοι του μαθητές με τα αθώα τους μάτια, τα οποία άστραφταν από ευτυχία, λογικά δεν στάθηκαν στις φθορές, στις ατέλειες και στις λεπτομέρειες που παρατηρούν οι μεγάλοι. Στα δικά τους μάτια φαινόταν μόνο η χαρά, η αγάπη για τη μουσική και η περηφάνια για την επιλογή τους. Με τον ενθουσιασμό και τα χαμόγελά τους έδωσαν πραγματική ζωή στο σχολείο κατά τη διάρκεια των εγκαινίων και μας θύμισαν ότι εκείνα είναι η ουσία αυτού του νέου ξεκινήματος. Για αυτά τα παιδιά και τους μελλοντικούς μαθητές, λοιπόν, οι αρμόδιοι οφείλουν να φροντίσουν, ώστε το κτήριο να γίνει πραγματικά αντάξιο των ονείρων και των προσδοκιών τους.

Η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών δεν έχει σκοπό να μειώσει το σχολείο, τους ανθρώπους του ή την προσπάθεια που καταβάλλουν. Το αντίθετο. Σκοπός είναι να καταγραφούν όσα δεν πρέπει να μείνουν αδιάφορα και να διορθωθούν όσα μπορούν και πρέπει να διορθωθούν τώρα που είναι νωρίς. Γιατί όπως καταλαβαίνει κανείς δεν μιλάμε για τρελά και άλυτα προβλήματα.

Το πρώτο Μουσικό Γυμνάσιο της Κεφαλονιάς δεν χρειάζεται μόνο πανηγυρικές ομιλίες, κορδέλες και φωτογραφίες επισήμων. Χρειάζεται ασφαλείς και αξιοπρεπείς εγκαταστάσεις, ουσιαστική στήριξη και συνεχή φροντίδα. Αυτό αξίζουν οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί του. Και αυτό οφείλουν να εξασφαλίσουν οι αρμόδιοι.