Η Ντιάνα Αντωνακάτου δεν τιμήθηκε – χρησιμοποιήθηκε: Το «πολιτιστικό» φιάσκο του Δήμου Ληξουρίου με εκτυπώσεις και σελοτέιπ
Από τις υποσχέσεις για άνοιγμα του πατρικού σπιτιού της Ντιάνας Αντωνακάτου και παρουσίαση των έργων της σε καμβάδες, σε κλειστό σπίτι και απλές εκτυπώσεις Α3 κολλημένες με σελοτέιπ πάνω σε φθαρμένα εκθεσιακά πάνελς. Αυτό στην ουσία διοργάνωσε την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026 στα Βιλατώρια Παλλικής η Δημοτική Αρχή Ληξουρίου και παρουσιάστηκε ως τιμητική εκδήλωση για την Ντιάνα Αντωνακάτου.
Ήταν όμως πράγματι μια εκδήλωση αντάξια της σπουδαίας ζωγράφου, λογοτέχνιδας και ερευνήτριας; Ή μήπως επρόκειτο περισσότερο για ένα «πανηγυράκι» ή μία απλή διασκεδαστική μουσική βραδιά, όπως σχολίασε το κοινό, ώστε ο Δήμος να εμφανιστεί ότι κάτι έκανε προς τιμήν της, ενώ είχε ήδη επιτρέψει να χαθεί οριστικά το ίδιο της το σπίτι;
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Ματίνα Σπυράτου
Η πραγματικότητα, δυστυχώς, γεννά πολύ περισσότερη θλίψη παρά συγκίνηση.
Άλλα διαφημίστηκαν στο επίσημο πρόγραμμα από τον Ιούνιο και άλλα έγιναν
Η εκδήλωση αυτή είχε ενταχθεί από τον Ιούνιο στο επίσημο πολιτιστικό πρόγραμμα του Δήμου Ληξουρίου με μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περιγραφή:
«Το πατρικό σπίτι της Ντιάνας Αντωνακάτου στα Βιλατώρια ανοίγει τις πόρτες του και τιμά τη σπουδαία ζωγράφο, λογοτέχνη, ερευνήτρια της ιστορίας και της λαογραφίας. Ο Michele Orsitto και η μπάντα του, εμπνευσμένοι από στίχους της Ντιάνας, παρουσιάζουν τα μουσικά θέματα που συνέθεσαν ανάμεσα σε πίνακες της Ντιάνας, αναβιώνοντας την έκθεση ζωγραφικής που έκανε κάθε Αύγουστο».
Η συγκεκριμένη παρουσίαση δημιουργούσε την προσδοκία μιας οργανωμένης και ουσιαστικής πολιτιστικής βραδιάς. Το σπίτι υποσχόταν ότι θα άνοιγε, οι επισκέπτες θα έβλεπαν ζωντανά τους πίνακες της ζωγράφου και μια μουσική μπάντα θα παρουσίαζε συνθέσεις εμπνευσμένες από τους στίχους της. Όλα τα στοιχεία ήταν συνδεδεμένα με την Ντιάνα Αντωνακάτου και οι φίλοι των τεχνών και της ζωγράφου ήθελαν να παρευρεθούν.
Για τον λόγο αυτό είχα προσωπικά σημειώσει την εκδήλωση ως μία από εκείνες που άξιζε να καλυφθούν δημοσιογραφικά, ενώ είχα συνομιλήσει με αρκετούς που ήθελαν να δουν το εσωτερικό του σπιτιού της μαζί με τους πίνακές της. Περίμεναν να ακούσουν τους στίχους των έργων της πλαισιωμένους μουσικά. Θα πήγαιναν για να δουν την εκδηλώση αυστηρά της περιγραφής και όχι οτιδήποτε άλλο ασφαλώς.
Την ίδια ημέρα της εκδήλωσης προσπάθησα να βρω περισσότερα στοιχεία για τον Michele Orsitto, την μπάντα, τις συνθέσεις του, φωτογραφίες ή κάποιο σχετικό βίντεο. Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα. Το γεγονός αυτό μου προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση.
Αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες για το σπίτι, διαπίστωσα ότι το ακίνητο είχε τεθεί προς πώληση και τελικά είχε ήδη πουληθεί. Επομένως, αναρωτήθηκα μέσα μου πως θα μπορούσε το εσωτερικό μιας ιδιωτικής πλέον κατοικίας να άνοιγε έτσι απλά στο κοινό όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί (… και πράγματι, δεν άνοιξε). Έτσι, αποφάσισα τελικά ότι δεν υπήρχε κανένας λόγο να παρευρεθώ, αν το σπίτι έμενε πράγματι κλειστό.
Μια διαφορετική εκδήλωση ανακοινώθηκε την τελευταία στιγμή
Μόλις το μεσημέρι της Κυριακής, λίγες ώρες πριν από την έναρξη, με ενημέρωσε συγγενικό μου πρόσωπο ότι παρουσιάστηκε λίγο πριν στη σελίδα στο Facebook του «Δήμος Ληξουρίου – Τμήμα Πολιτισμού» μια νέα ανάρτηση με μία αφίσα κατασκευασμένη ξεκάθαρα με Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ content) και με εντελώς διαφορετική περιγραφή. Δείτε παρακάτω την ανάρτηση:
Ο Michele Orsitto και η μπάντα του είχαν εξαφανιστεί πλέον από την περιγραφή και την αφίσα. Στη θέση τους αναφέρονταν ο Σπύρος Μπουρμπούλης και ο Λαμπρουγιάννης Πεφάνης, ενώ ο Αναστάσιος Λασκαράτος θα παρουσίαζε την Ντιάνα Αντωνακάτου «ως άνθρωπο, ως φίλη και ως Κεφαλονίτισσα». Η αφίσα που δημιουργήθηκε παρουσίαζε μια ειδυλλιακή εικόνα με ανοιχτή την πόρτα ενός παραδοσιακού σπιτιού, φωτισμένη αυλή και μεγάλους πίνακες της Ντιάνας Αντωνακάτου τοποθετημένους σε καβαλέτα.
Η πραγματικότητα, όμως, δεν είχε καμία σχέση με την εικόνα που διαφημίστηκε.
Εκτυπώσεις με σελοτέιπ αντί για έκθεση έργων
Προσωπικά δεν παρευρέθηκα, αλλά από τις φωτογραφίες και το γεμάτο περηφάνια δελτίο τύπου του Δήμου Ληξουρίου έλαβα μια πρώτη δυσάρεστη γεύση από τη συγκεκριμένη εκδήλωση. Λες και ήμουν σίγουρη πριν πάω για το τι θα έβλεπα. Μια προχειρότητα σε όλα… Και φυσικά την ίδια ημέρα άρχισαν τα πρώτα αρνητικά σχόλια όλων όσων πήγαν, αλλά και όσων δεν πήγαν… Διαβάστε το δελτίο τύπου του Δήμου εδώ: Ο Δήμος Ληξουρίου για την εκδήλωση στη μνήμη της Ντιάνας Αντωνακάτου στα Βιλατώρια – 31/08/2026
Αντί για πραγματικά έργα, παρουσιάστηκαν τελικά πρόχειρες εκτυπώσεις, μεγέθους περίπου Α3, κολλημένες με σελοτέιπ. Τοποθετήθηκαν πάνω σε τέσσερα ψηλά και εμφανώς ταλαιπωρημένα (από άλλες εκδηλώσεις του Δήμου) εκθεσιακά πάνελς, από εκείνα που συναντά κανείς συνήθως σε μαθητικές εκθέσεις ζωγραφικής ή εργαστήρια. Και όχι φυσικά σε εκθέσεις μεγάλων ζωγράφων σε λαμπρές βραδιές του πολιτισμού και των τεχνών.
Μπροστά από αυτές τις εκτυπώσεις και τα πάνελς δεν ντράπηκε πραγματικά η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουρισμού Ελένη Λουκέρη να φωτογραφηθεί από τον “προσωπικό της φωτογράφο”; Και το λέω με καλοσύνη. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να σταθεί πίσω από απλές χάρτινες εκτυπώσεις των έργων της ζωγράφου σε μια εκδήλωση που διαφήμιζε η ίδια και άλλα έπραξε τελικώς. Γνώμη μου είναι ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε υλικό από την εκδήλωση αυτή, γιατί πραγματικά με προκαλεί αυτή η ασέβεια σε μία καλλιτέχνιδα μέσα από μια τέτοια πρόχειρη εμφάνιση των έργων της. Προκαλεί τη νοημοσύνη και την αισθητική τόσο τη δική μου όσο και του κοινού.
Αυτό ονόμασε ο Δήμος Ληξουρίου «αναβίωση της έκθεσης» της Ντιάνας Αντωνακάτου;;; Αλήθεια τώρα; Ξαναλέω δεν ντρέπεται κανείς; Μάλλον μόνο εγώ ως κάτοικος Ληξουρίου;; Για δείτε τις παρακάτω εικόνες ντροπής που μάλιστα έφτασαν στα χέρια μου από το email του Δήμου Ληξουρίου συνοδευόμενες μάλιστα από το «περήφανο» δελτίο τύπου, που μιλούσε για απόλυτη επιτυχία (πού την είδαν;) της «αναβίωσης της έκθεσης» (και καλά στα λόγια μόνο…). Δείτε τες με προσοχή και κάντε μεγένθυση για να δείτε σε κατάσταση είναι τα έργα και τα πάνελς:
Τι θεωρούν ότι είναι τα έργα μιας ζωγράφου πανελλήνιας ακτινοβολίας; Εικόνες που κατεβάζουμε, εκτυπώνουμε βιαστικά και κολλάμε με σελοτέιπ; Γιατί δεν απαξιώνεται με αυτόν τον τρόπο μόνο το εικαστικό έργο της. Απαξιώνεται η ίδια η μνήμη της δημιουργού, η αισθητική της και η τεράστια πολιτιστική παρακαταθήκη που άφησε στην Κεφαλονιά.
Την ευθύνη για το αποτέλεσμα φέρουν οι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη του πολιτισμού (την ποια;;;) στον Δήμο Ληξουρίου, η άμισθη Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουρισμού Ελένη Λουκέρη και ο έμμισθος Ειδκός Σύμβουλος του Δήμου (εξωτερικός συνεργάτης με μηνιαίο ποσό αν δεν έχει αλλάξει κάτι) σε θέματα Πολιτισμού Γεράσιμος Γαλανός. Γιατί είτε ο ένας είτε ο άλλος δεν σταμάτησε τον αρχηγό της ιδέας από αυτή την τραβηγμένη από τα μαλλιά προχειρότητα. Μια δημοτική εκδήλωση δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχής (όπως με θράσος ανέφεραν στο δελτίο τύπου του Δήμου) απλώς επειδή πραγματοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε όπως όπως με άλλη περιγραφή και εκδήλωση τελικά.
Κρίνεται από την προετοιμασία, το περιεχόμενο, την αισθητική και κυρίως από τον σεβασμό προς το πρόσωπο που υποτίθεται ότι τιμά. Και όπως μας ανέφεραν όσοι περευρέθηκαν, αλλά και είδαμε και από τις φωτογραφίες, κάτι τέτοιο δε συνέβη. Υπήρξε έλλειψη προετοιμασίας γενικά, ενώ κατά την αρχική ομιλία από την ίδια την Αντιδήμαρχο παρουσιάστηκαν λανθασμένα στοιχεία για τη ζωή της Ντιάνας Αντωνακάτου ακόμα και για τον τόπο γέννησής της (;;;). Πριν μιλήσουμε για κάποιον χρειάζεται έρευνα και διάβασμα. Οι πρόχειρες εκτυπώσεις όποιου και αν ήταν ιδέα (Αντιδημάρχου ή Συμβούλου Πολιτισμού) παραμένει το μεγάλο λάθος της εκδήλωσης. Μιας εκδήλωσης που θα έπρεπε να είχε ως κέντρο του τον πολιτισμό και τις Τέχνες. Και αυτά χάθηκαν… Μια ευκαιρία για μια σημαντική εκδήλωση χάθηκε μέσα στην πρόχειρη ή μηδενική προετοιμασία του Δήμου και αυτών που ήταν πίσω από αυτή την ιδέα.
Το σπίτι δεν άνοιξε όπως είχε υποσχεθεί ο Δήμος
Το σπίτι είναι πλέον ιδιωτική περιουσία και ο νέος συμπαθέστατος (όπως μου ανέφεραν) ιδιοκτήτης Michele Orsitto (αυτός που ήταν να μελοποιήσει τους στίχους της) έχει κάθε δικαίωμα να καθορίσει ποιοι χώροι θα είναι προσβάσιμοι. Σύμφωνα, μάλιστα, με τη δημόσια τοποθέτηση της Ελένης Αλιβιζάτου, η είσοδος δεν έγινε από την κεντρική πόρτα ούτε επιτράπηκε η παραμονή στην κύρια αυλή του πατρικού. Οι επισκέπτες ακολούθησαν ένα στενό πέρασμα προς την πίσω αυλή, όπου πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση.
Σύμφωνα με τις περιγραφές στην πίσω αυλή πραγματοποιήθηκε όλη τη εκδήλωση δίπλα σε χώμα, ξερά χόρτα και ορισμένες καρέκλες για περιορισμένο αριθμό παρευρισκομένων. Χωρίς την κατάλληλη εκθεσιακή υποδομή για τα έργα (άλλωστε αναβίωση έκθεσης έργων τέχνης δε διαφήμιζαν;) και χωρίς την προετοιμασία που απαιτούσε το όνομα της Ντιάνας Αντωνακάτου.
Άρα, το ερώτημα δεν απευθύνεται στον σημερινό ιδιοκτήτη. Απευθύνεται αποκλειστικά στον Δήμο Ληξουρίου: Γιατί διαφήμισε και παρέμενε μέχρι και λίγες ώρες πριν στην περιγραφή, αλλά και στην αφίσα, ότι το πατρικό της σπίτι «ανοίγει τις πόρτες του», ότι το κοινό θα βρεθεί ανάμεσα σε πίνακες της Ντιάνας και ότι θα αναβιώσει η έκθεση που διοργάνωνε η ίδια κάθε Αύγουστο, δημιουργώντας μια εντελώς διαφορετική εικόνα από αυτήν που τελικά αντίκρισε ο κόσμος;
Πότε και γιατί άλλαξε πλήρως η εκδήλωση;
Γιατί δεν υπήρξε εγκαίρως επίσημη ενημέρωση με αποστολή δελτίου τύπου προς τα τοπικά μέσα για ενημέρωση του κοινού;
Και, τελικά, γιατί όλα αυτά διαφημίστηκαν, αφού δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν με τον τρόπο που είχαν παρουσιαστεί;
Ούτε μία επίσημη ενημέρωση στα μέσα ενημέρωσης
Για ακόμη μία φορά, κανένα δελτίο τύπου και καμία επίσημη πρόσκληση δεν εστάλη εγκαίρως στα μέσα ενημέρωσης.
Μια εκδήλωση που υποτίθεται ότι τιμούσε προσωπικότητα πανελλήνιας ακτινοβολίας αναρτήθηκε μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Δήμου λίγες ώρες πριν από την πραγματοποίησή της, με αλλαγμένο πρόγραμμα και με μια εικόνα τεχνητής νοημοσύνης που δεν ανταποκρινόταν σε αυτό που θα έβλεπε το κοινό. Πόσοι την γνώριζαν και πόσοι ήξεραν για τις αλλαγές στην εκδήλωση; Σχεδόν κανένας. Για αυτό και υπήρξαν αρνητικά σχόλια και έντονη δικαιολογημένα κριτική προς την Δημοτική Αρχή και τους υπεύθυνους του πολιτισμού.
Αν ο Δήμος επιθυμούσε πραγματικά να τιμήσει την Ντιάνα Αντωνακάτου, θα είχε προετοιμάσει εγκαίρως την εκδήλωση. Θα είχε απευθυνθεί στο Κοργιαλένειο Ιστορικό & Λαογραφικό Μουσείο Αργοστολίου, σε ιστορικούς τέχνης, σε μελετητές του έργου της και σε ανθρώπους που διαθέτουν γνώση και κατάλληλο αρχειακό και αυθεντικό υλικό. Δε θα έστηνε μια πρόχειρη συγκέντρωση με μουσικό ελληνικό πρόγραμμα και καντάδες και κατόπιν θα την παρουσίαζε ως «αναβίωση έκθεσης».
Η πραγματικά τιμητική εκδήλωση στα Κουρκουμελάτα
Η σύγκριση με το μεγάλο αφιέρωμα του 2025 στα Κουρκουμελάτα είναι αναπόφευκτη και συντριπτική.
Το Ίδρυμα Γεωργίου και Μάρης Βεργωτή, σε συνεργασία με το Κοργιαλένειο Ιστορικό & Λαογραφικό Μουσείο Αργοστολίου, διοργάνωσε στο Πνευματικό Κέντρο Κουρκουμελάτων το αφιέρωμα «Η Κεφαλονιά της Ντιάνας» την Τετάρτη 30 Ιουλίου 2025.
Η διοργάνωση ήταν αποτέλεσμα πολύμηνης προετοιμασίας. Παρουσιάστηκαν οι αυθεντικοί πίνακες και υλικό του Μουσείου, τα οποία τοποθετήθηκαν με νέες κορνίζες και σε ειδικά διαμορφωμένες ψηλές εκθεσιακές κατασκευές. Υπήρχαν λευκώματα και βιβλία της ζωγράφου, θεματικές ομιλίες και επιστημονική παρουσίαση του έργου της. Δείτε μερικές φωτογραφίες παρακάτω:
Η ιστορικός τέχνης και Έφορος του Κοργιαλενείου Μουσείου Δώρα Μαρκάτου μίλησε τεκμηριωμένα (και χωρίς λάθη) για τη γυναίκα, την προσωπικότητα και την καλλιτέχνιδα, ενώ στο αφιέρωμα συμμετείχαν και άλλοι άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης και της εκπαίδευσης. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι από εκείνη την πραγματικά τιμητική διοργάνωση απουσίαζαν ο Δήμαρχος Ληξουρίου Γιώργος Κατσιβέλης και σύσσωμη η Δημοτική Αρχή Ληξουρίου. Τότε κανείς από αυτούς δεν σκέφτηκαν να τιμήσουν με την παρουσία τους την εκδήλωση και να μάθουν για τη ζωή της Ντιάνας. Ίσως αν είχαν παρευρεθεί να μην ανέφεραν λανθασμένες πληροφορίες προς το κοινό της προχθεσινής εκδήλωσης. Διαβάστε περισσότερα για την τότε εκδήλωση στα Κουρκουμελάτα, που είχα την τύχη να καλύψω, εδώ: Με επιτυχία τα εγκαίνια της έκθεσης για την Ντιάνα Αντωνακάτου με τίτλο “Η Κεφαλονιά της Ντιάνας” παρουσία σημαντικών ανθρώπων (βίντεο – εικόνες) – 31/07/2025.
Από τη μία, λοιπόν, μήνες προετοιμασίας, συνεργασία θεσμών, αυθεντικό υλικό, επιστημονική τεκμηρίωση, προσεγμένη έκθεση και σεβασμός. Από την άλλη, εκτυπώσεις Α3, σελοτέιπ, φθαρμένα εκθεσιακά πάνελς, λάθη στην αρχική ομιλία, αλλαγή του προγράμματος την τελευταία στιγμή και μια παραπλανητική εικόνα τεχνητής νοημοσύνης. Αυτή είναι η τεράστια διαφορά ανάμεσα σε μια εκδήλωση που τιμά πραγματικά την Ντιάνα Αντωνακάτου και σε μια εκδήλωση που χρησιμοποιεί απλώς το όνομά της.
Η χαμένη ευκαιρία για το σπίτι της Ντιάνας
Πίσω από τη θλίψη για την προχειρότητα της εκδήλωσης άνοιξε ξανά και το θέμα με την απώλεια του ιστορικού σπιτιού της Ντιάνας Αντωνακάτου.
Όπως αποκάλυψε δημόσια η Δώρα Μαρκάτου, όταν εμφανίστηκε το πωλητήριο, η ίδια και ο Πέτρος Πετράτος, πρώην Πρόεδρος της Ιακωβατείου Βιβλιοθήκης, συναντήθηκαν αμέσως με τον Δήμαρχο Ληξουρίου και του ανέπτυξαν τους λόγους για τους οποίους ο Δήμος όφειλε να αποκτήσει το ακίνητο.
Σύμφωνα με την τοποθέτησή της, ο Δήμαρχος τους διαβεβαίωσε ότι υπήρχαν τα χρήματα για την αγορά του, με αρχική τιμή 115.000 ευρώ, και της ζήτησε να καταθέσει προτάσεις για την αξιοποίησή του. Η Δώρα Μαρκάτου έστειλε το σχετικό κείμενο, αλλά δεν έλαβε ποτέ απάντηση. Αργότερα, όπως αναφέρει, ο τότε Αντιδήμαρχος Πολιτισμού της μετέφερε ότι μηχανικοί είχαν εξετάσει το σπίτι και έκριναν πως «δεν αξίζει». Τελικά, το ακίνητο που, κατά τη Ντιάνα, ήταν παλαιότερο του 1825, πουλήθηκε περίπου στη μισή αρχική τιμή (60.000 ευρώ) στον νέο αγοραστή, τον Michele Orsitto.
Ένα ιστορικό σπίτι, άρρηκτα συνδεδεμένο με μια σημαντική Κεφαλονίτισσα δημιουργό, θα μπορούσε αν ήθελαν τότε να έχει μετατραπεί στο πρώτο ουσιαστικό στέκι πολιτισμού της Παλλικής: σε χώρο έκθεσης, μελέτης, εκδηλώσεων και διατήρησης της τοπικής μνήμης.
Αντί γι’ αυτό, αφέθηκε να περάσει σε ιδιωτικά χέρια καλώς ή κακώς. Και τώρα ο Δήμος επιστρέφει ως επισκέπτης, στήνει λίγες εκτυπώσεις στην πίσω αυλή και πανηγυρίζει ότι «τα Βιλατώρια ξανασυνάντησαν τη Ντιάνα τους». Όμως, δεν την ξανασυνάντησαν. Αντίθετα, η βραδιά υπενθύμισε με τον πιο οδυνηρό τρόπο όσα χάθηκαν.
Οι άνθρωποι του πολιτισμού και της πολιτικής δυσανασχέτησαν
Οι δημόσιες αντιδράσεις μετά την εκδήλωση δείχνουν ότι η ενόχληση δεν περιορίστηκε σε κομματικούς ή παραταξιακούς κύκλους.
Η Ελένη Αλιβιζάτου, εκπαιδευτικός και φωτογράφος, έθεσε καίρια ερωτήματα για τον πραγματικό σκοπό της βραδιάς, επισημαίνοντας την απουσία μελών του Δημοτικού Συμβουλίου και προσκεκλημένων εκπροσώπων της τέχνης. Αναρωτήθηκε αν επρόκειτο για ένα «μνημόσυνο», για μια συνάντηση των κατοίκων ή για την απόδειξη της πλήρους αποτυχίας του Δήμου να αποκτήσει το ακίνητο και να δημιουργήσει εκεί ένα στέκι πολιτισμού. Η ίδια κατέληξε με δύο λέξεις που συμπυκνώνουν το συναίσθημα πολλών: «Πολύ απογοητεύτηκα…».
Ακόμη πιο ξεκάθαρη ήταν η ιστορικός τέχνης Δώρα Μαρκάτου σε σχόλιό της: «Ήταν για την Ντιάνα η εκδήλωση; Αμφιβάλλω». Όπως επισήμανε, εάν η εκδήλωση ήταν πραγματικά αφιερωμένη στη Ντιάνα Αντωνακάτου, θα είχε διαφορετικό περιεχόμενο και θα ήταν κατάλληλα σχεδιασμένη».
H Μοίρα Γαβριελάτου με έντονη δυσαρέσκεια εστίασε στα λάθη και σύντομα και αποστομωτικά τα έγραψε όλα: «Η εκδήλωση σίγουρα δεν ήταν αυτή που περιμέναμε. Είχε ακουστεί για μελοποίηση ποιημάτων της Ντιάνας. Ο Δήμος δεν κατάλαβα τι συμμετοχή είχε. Εκείνο που έπρεπε να κάνει και υποσχέθηκε ότι θα κάνει, δεν το έπραξε. Τα χρήματα πήγαν αλλού. Ο κήπος διαφορετικός, κομμένα δέντρα, κ.τ.λ. Δεν ξέρω πόσο ευχαριστημένη θα ήταν η Ντιάνα αν μπορουσε να εκφραστεί».
Ο Βαγγέλης Θεοφιλάτος, Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Ληξουρίου, έκανε λόγο για «πανηγυράκι των Βιλατωρίων» και χαρακτήρισε την απώλεια του σπιτιού προσωπική πολιτική και πολιτιστική ήττα του Δημάρχου Γιώργου Κατσιβέλη και του Γεράσιμου Γαλανού.
Οι εκφράσεις και οι πολιτικές εκτιμήσεις ανήκουν ασφαλώς στους ίδιους. Όμως ο πυρήνας της κριτικής τους είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Ο Δήμος είχε την ευκαιρία να διασώσει ένα ιστορικό ακίνητο και δεν το έκανε. Δε θα σταθώ εκεί γιατί μπορεί να υπήρχαν πράγματι σοβαροί λόγοι. Στη συνέχεια όμως επιχείρησε να καλύψει το κενό με μια πρόχειρη, επικοινωνιακή εκδήλωση με διαφορετικό περιεχόμενο. Και αυτό είναι άξιο κριτικής και μια λανθασμένη πράξη.
Δεν αρκεί να πραγματοποιούνται εκδηλώσεις «για να βγει το πρόγραμμα»
Δυστυχώς, ο Δήμος Ληξουρίου μάς έχει συνηθίσει σε εκδηλώσεις που οργανώνονται πρόχειρα, ανακοινώνονται καθυστερημένα, αλλάζουν χωρίς εξηγήσεις ή ακυρώνονται επανειλημμένα, με ελάχιστες εξαιρέσεις από σοβαρούς και ιστορικούς Συλλόγους που σηκώνουν ολοκληρωτικά πάνω τους το βάρος της διοργάνωσης και του πολιτιστικού τους προγράμματος και είναι άξιοι συγχαρητηρίων.
Ο πολιτισμός, όμως, δεν είναι ένα κουτάκι που πρέπει απλώς να σημειωθεί ως ολοκληρωμένο στο καλοκαιρινό πρόγραμμα. Δεν είναι αφίσες τεχνητής νοημοσύνης, καντάδες, λίγες καρέκλες και βιαστικές εκτυπώσεις.
Ο πολιτισμός απαιτεί γνώση, αισθητική, συνέπεια, προετοιμασία και σεβασμό. Και όταν μια Δημοτική Αρχή επιλέγει να χρησιμοποιήσει το όνομα μιας προσωπικότητας όπως η Ντιάνα Αντωνακάτου, οφείλει να σταθεί στο ύψος της.
Στα Βιλατώρια δεν αναβίωσε η έκθεση της Ντιάνας Αντωνακάτου. Αναβίωσαν οι υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν και αποκαλύφθηκε ξανά μια τεράστια πολιτιστική ευκαιρία που χάθηκε.
Η Ντιάνα Αντωνακάτου άξιζε πολύ περισσότερα από απλές εκτυπώσεις με σελοτέιπ και απλές διασκεδαστικές μουσικές βραδιές. Άξιζε μια ισάξια βραδιά όπως στα Κουρκουμελάτα! Μια βραδιά αφιερωμένη πραγματικά σε αυτήν με τον απαιτούμενο σεβασμό από τους συμπατριώτες της και ειδικά έξω από το πατρικό της σπίτι!
