Με μια ιδιαίτερα αιχμηρή και σατιρική ανάρτηση στο Facebook, ο Βαγγέλης Θεοφιλάτος σχολιάζει όσα, κατά την άποψή του, συμβαίνουν γύρω από τη Δημοτική Αρχή Ληξουρίου. Μέσα από έναν διάλογο ανάμεσα σε «αφεντικό» και «ενσταλλάκτη», αφήνει σαφείς πολιτικούς υπαινιγμούς για σχέσεις εξάρτησης, προβολή προσώπων, ανώνυμες διαδικτυακές σελίδες και πρακτικές με φόντο τις επόμενες εκλογές.
Οι υπαινιγμοί της ανάρτησης είναι αρκετά ευδιάκριτοι, παρότι δεν κατονομάζονται πρόσωπα. Η αναφορά στη «ζωγράφο» και στο «παλιόσπιτο» φαίνεται να παραπέμπει στην αείμνηστη ζωγράφο και χαράκτρια Ντιάνα Αντωνακάτου και στο πατρικό της σπίτι, γύρω από το οποίο έχει αναπτυχθεί έντονη δημόσια συζήτηση. Παράλληλα, ο Βαγγέλης Θεοφιλάτος αφήνει αιχμές για πρόσωπο που φέρεται να απολαμβάνει ιδιαίτερη ελευθερία κινήσεων και να προβάλλει συστηματικά τη Δημοτική Αρχή. Οι αναφορές σε «ανώνυμα sites» παραπέμπουν, κατά τα συμφραζόμενα, σε διαδικτυακές σελίδες που εμφανίζονται με ονομασίες σχετικές με το Ληξούρι, χωρίς να δηλώνουν ευκρινώς ποιος βρίσκεται πίσω από τη λειτουργία τους. Όλα αυτά παρουσιάζονται από τον ίδιο σατιρικά, ως μια σχέση αμοιβαίας εξυπηρέτησης με σαφές πολιτικό και προεκλογικό υπόβαθρο.
Διαβάστε ολόκληρη την ανάρτησή του:
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΕΝΣΤΑΛΛΑΚΤΗ ΜΟΥ
-Ώ, θερμά συγχαρητήρια, αγαπητέ μου
συνεργάτη, για την ωραία ιδέα, που μου ενστάλλαξες μέσα μου…
-Ώ τίποτα αφεντικό μου αγαπημένο,
αφού τόσα πολλά σου χρωστάω κι εγώ!
Να μην σου ενσταλλάζω κι εγώ, ως πληρωμή, τίποτα?
Λίγα έχεις κάνει κι εσύ για μένα,
αφεντικούλη μου?
Λίγο το έχεις, που με έχεις και
γυρίζω ρέμπελο, πάω όπου θέλω,
ότι ώρα θέλω, να γυρίζω στα Αϊρα
και στα Κάιρα???
Λίγο το έχεις αφεντικούλη μου???
Γι’ αυτό κι εγώ, θα σου ενσταλλάζω
στην ψυχούλα σου, κάθε όμορφη ιδέα,
κάθε κόλπο, κάθε τρόπο, να πάρεις ξανά εξουσία….
-Ω αγαπημένε μου εσύ ενσταλλάκτη,
ω πόσο σε αγαπώ, άξιος ο μισθός σου…
Γυρνα όπου θέλεις,
γράφε ότι θέλεις,
μπαίνε σε κάθε σπίτι της πόλης,
θύμιζε τους, τους δικούς τους
πεθαμένους- κυρίως πεθαμένους,
να συγκινούνται, να λιώνουν
στο κλάμα, να σου λένε χίλια
ευχαριστώ και ύστερα, ω ύστερα,
όταν θα έρθουν εκλογές, ξέρεις εσύ, ενσταλλακτή μου, ξέρεις εσύ……
Ααα, μην το ξεχάσω κι αυτό
το παλιόσπιτο, ξέρεις, αυτηνής
της ζωγράφου, ξεχνάω το όνομά της,
σιγά, μη δίναμε τόσα ευρουλάκια γλυκά!!!
Καλύτερα να πληρώνω εσένα,
ασφαλώς, να κάθεσαι να γράφεις,
να γράφεις,τί καλός, τί γλυκός
και απαραίτητος που είμαι εγώ,
το αφεντικό σου, στην πόλη ετούτη…
Άκου να πληρώσουμε, για ένα
παλιόσπιτο!!!
Ω καλέ μου ενσταλλάκτη εσύ!!!!
Μη φοβάσαι τίποτα ενσταλλακτή μου!
Άκου το τελευταίο!
Θα σου φτιάξω κι όσα σαΐτ θέλεις…
Όλα με ανωνυμία όλα….
Ληξούρι, Ληξουριώτης κ.τ. λ
κι όποιον θέλουμε θα τον
στολίζουμε, ξέρεις εσύ….
Αρκεί να ενσταλλάζεις στους ανόητους,
πόσο μεγάλο κεφάλαιο του πολιτισμού
είσαι και πόσο τεράστιος είμαι κι εγώ,
ο ευεργέτης της ασυδοσίας σου,
γλυκό μου πνεύμα εσύ, πολιτιστικό!!!!
– Αφεντικό μου ό,τι θες εσύ!
Δεν γινόταν να δουλεύω και
να σου ενσταλλάζω τις ιδέες μου…
Τώρα όμως, ξεκούραστος από
έννοιες της δουλειάς μη σε νοιάζει,
όλο σημειώσεις κρατώ για σένα,
όλες θα στις ενσταλλάξω σιγά- σιγά,
στα εκλογικά…..
“Αυτά λένε τα πουλάκια,
αλλά, αλλά, αλλά,
δεν υπολόγιζαν καλά, τη ΔΗ.ΣΥ.Π.ΠΑ
ΔΗ.ΣΥ.Π.ΠΑ
Δημοκρατική Συμμαχία
Πολιτών Παλλικής”
