ΑΝΤΙΠΥΡΩΣΗ
Σε κάθε τραγωδία ξεπηδούν θαύματα. Στη μεγάλη φωτιά στην περιοχή της Λειβαθούς ζήσαμε το ηρωισμό των Πυροσβεστών, των Εθελοντών και τον αγώνα των αστυνομικών και των κατοίκων της περιοχής.
Θα ήθελα όμως να εστιάσω σε δύο θαύματα γιατί είναι αυτά που μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Είδαμε τους πανικοβλημένους κατοίκους να ανοίγουν την πόρτα τους για να δεχθούν τα δέσποτα που κυνηγημένα από τη φωτιά αναζητούσαν καταφύγιο.
«Βοηθήστε τα ζώα μου», φώναζε κάτοικος της περιοχής που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο. «Κάποιος να τα σώσει. Είναι κλεισμένα στο σπίτι, Θεέ μου».
Όταν η φωτιά πλησίαζε, εκείνη δε σκέφτηκε τον κίνδυνο-μόνο τα μάτια που την περίμεναν πίσω από μία κλειστή πόρτα. Ο φωτιά πλησίαζε, ο καπνός είχε ήδη φτάσει . Σκίασε τον ήλιο και τύλιξε τα σπίτια. Με θάρρος, ψυχραιμία και αγάπη εκείνη απέδειξε πως η αληθινή γενναιότητα δεν είναι απουσία φόβου αλλά η απόφαση να δράσεις παρ’ όλο που φοβάσαι. Ο καπνός αποπνικτικός, η φωτιά προχωρούσε και πύρωνε τα πάντα στο δρόμο της. Πίσω από την πόρτα ανάσαιναν ανήσυχα μικρές ψυχές ένα σκυλί και πουλιά. Ο αέρας μύριζε στάχτη και φόβο. Εκείνη δεν υπολόγισε την κόκκινη οργή που πλησίαζε. Μπήκε αγκάλιασε τα ζώα, κορμιά που έτρεμαν και βγήκε βήχοντας, μαυρισμένη από τον καπνό αλλά φωτισμένη από το βλέμμα τους.
«Εσύ είσαι αυτή που μου έσωσες τα ζώα», πλησιάζει κάποιος κύριος με τη ψυχή στο στόμα και δάκρυα στα μάτια. Σε ευχαριστώ, σε ευχαριστώ, έσωσες τη ζωή μου. Θα σε ευγνωμονώ για πάντα». Δεν μπορούσε να μείνει στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Η απόσταση έκανε τον εφιάλτη ακόμη πιο τραγικό. Βρέθηκε κοντά στα ζώα του.
«Τα ζώα είναι μια χαρά», είπε απλά η Μαρίνα. Χαμήλωσε το κεφάλι και έφυγε.
Σημείωση: Αντιπύρωση δεν είναι λέξη που θα βρούμε στο λεξικό. Είναι κοπή τελευταίας στιγμής για να εκφράσουμε το θαύμα της ψυχής που γίνεται αντίπαλος της φωτιάς.
Ιωάννης Κοσμάτος.
