17 Ιουλίου 1944 – Εκεί που η μνήμη γίνεται χρέος
Υπάρχουν τόποι που δεν είναι απλώς κομμάτια γης. Είναι τόποι ποτισμένοι με δάκρυα, αίμα και μνήμη. Τόποι όπου η ιστορία δεν διαβάζεται μόνο στα βιβλία, αλλά ζει στις αφηγήσεις των ανθρώπων, στα βλέμματά τους και στη σιωπή τους.
Η 17η Ιουλίου 1944 είναι μια τέτοια ημέρα για την Κεφαλονιά.
Συμπληρώνονται σήμερα 82 χρόνια από τη μαύρη εκείνη μέρα που οι ναζί κατακτητές εκτέλεσαν στα #Χιονάτα είκοσι τέσσερις νέους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Νέα παιδιά, που αντίκρισαν τον θάνατο με το κεφάλι ψηλά, γιατί είχαν επιλέξει να ζήσουν ελεύθεροι.
Ανάμεσά τους βρίσκονταν πέντε παλικάρια από τα Σαρλάτα:
• Γεράσιμος Νεόφυτος, 21 ετών,
• Γεράσιμος Αυγουστάτος, 18 ετών.
• Αθανάσιος Πολυκαλάς, 18 ετών.
• Νικόλαος Ρηγάτος, 20 ετών.
• Χαρίλαος Βονιτσιάνος, 28 ετών.
Στο Αυλάκι του Κιβουρτά έπεσαν νεκροί, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες που δεν έπαψαν ποτέ να πενθούν.
Η φρίκη εκείνης της ημέρας ξεπερνά κάθε ανθρώπινη λογική. Από τα χαράματα οι κατακτητές τούς ανάγκασαν να ανοίξουν μόνοι τους τον τάφο τους. Με τα ίδια τους τα χέρια έσκαψαν το χώμα που λίγο αργότερα θα τους σκέπαζε. Κι όταν η τάφρος κρίθηκε αρκετά μεγάλη, τους έστησαν στην άκρη της. Στις δώδεκα το μεσημέρι, ο ήχος των όπλων έσχισε τον ουρανό της Κεφαλονιάς. Μαζί του χάθηκαν είκοσι τέσσερις ζωές, είκοσι τέσσερα όνειρα, είκοσι τέσσερα χαμόγελα που δεν πρόλαβαν να γεράσουν.
-Λέει ένας Κεφαλλονίτης:
“Τον πόνο αυτών των ανθρώπων δεν τον γνώρισα μόνο μέσα από τα ιστορικά αρχεία. Τον μεγάλωσα μέσα στο σπίτι μου. Τον άκουσα στις αφηγήσεις των δικών μου, τον ένιωσα στις σιωπές των μεγαλύτερων, τον είδα στα μάτια εκείνων που έμειναν πίσω. Είναι μια μνήμη που δεν κληρονομείται μόνο με το αίμα· κληρονομείται με την ψυχή.”
Ο Ιούλιος του 1944 ήταν μήνας μαρτυρίου για τον Ελειό–Πρόννους και για ολόκληρη την Κεφαλονιά. Από τον Απρίλιο έως τα μέσα Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, οι εκτελέσεις, οι απαγχονισμοί και τα ολοκαυτώματα σκόρπισαν τον θάνατο σε χωριά και οικογένειες. Μουζακάτα, Αργοστόλι, Αγία Θέκλη, Βαλεριάνο, Ατσουπάδες, Χιονάτα, Αργίνια, Μαυράτα… Κάθε όνομα κι ένα μαρτύριο. Κάθε τόπος κι ένα μνημείο θυσίας.
«Η ζωή μού χάρισε μια δεύτερη πατρίδα. Την Κεφαλονιά. Σ’ αυτό το μαρτυρικό νησί έζησα τα μισά χρόνια της ζωής μου· εδώ έμαθα να αγαπώ τους ανθρώπους του, την περηφάνια τους, την λεβεντιά τους, να σέβομαι την ιστορία τους, θαυμάζω τη δύναμή τους να συνεχίζουν τη ζωή χωρίς ποτέ να ξεχνούν και αισθάνομαι πως ένα κομμάτι της ψυχής μου ανήκει πια σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο.»
Η Κεφαλονιά δεν είναι μόνο ένας τόπος μοναδικής ομορφιάς. Είναι ένας τόπος που κουβαλά ιστορία, αξιοπρέπεια και ψυχή.
Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα δεν είναι μόνο μια επέτειος. Είναι μια υπόκλιση σε εκείνους που θυσιάστηκαν, ένα κερί αναμμένο στη μνήμη τους και μια υπόσχεση προς τις επόμενες γενιές ότι η λήθη δεν θα νικήσει ποτέ.
Γιατί η #Ελευθερία δεν μας χαρίστηκε. Πληρώθηκε με αίμα.
Και η Ιστορία μάς καλεί να θυμόμαστε, όχι για να συντηρούμε το μίσος, αλλά για να υπερασπιζόμαστε την €Ειρήνη, την #Ελευθερία και την #Ομόνοια. Μόνο έτσι οι θυσίες τους αποκτούν το αληθινό τους νόημα.
Ας είναι αιώνια η μνήμη τους.
Αθάνατοι
(Ορισμένα στοιχεία και πηγές από τον φίλο Gerasimos Neofytos Panos Matiatos και μαρτυρίες συγγενών φίλων).
Γεώργιος Ζαχαριάδης
