Στη θάλασσα κανένα ευρώ δεν αγοράζει κύμα
Ιωάννης Κοσμάτος
Στο άκουσμα και μόνο της λέξης «Πάρκο» στη στεριά και στη θάλασσα θα έπρεπε να πλημμυρίζουμε από προσδοκία, αισιοδοξία και ελπίδα. Ακριβώς όπως η κατασκευή μιας εκκλησίας σε μια γειτονιά. Κι όμως η πρώτη μας αντίδραση δεν είναι στοχαστική αλλά απαιτητική: περισσότερα σκάφη, περισσότερες ξαπλώστρες, περισσότερη εκμετάλλευση.
Η δημιουργία του θαλάσσιου πάρκου είναι η στιγμή που απαιτεί να θυμηθούμε ότι η θάλασσα δεν μας ανήκει και μια υπενθυμίζει ότι το να αφήνουμε κάτι ζωντανό πίσω μας είναι μια πράξη γενναιοδωρίας μεγαλύτερη από οποιοδήποτε κέρδος.
Η χθεσινή συζήτηση με την ευρεία συμμετοχή παραγόντων και θεσμικών φορέων διεξήχθη με όρους οικονομίας, ανάπτυξης , θέσεων εργασίας και τοπικών συμφερόντων. Πίσω όμως από τις αντιπαραθέσεις και τα επιχειρήματα κρύβεται ένα βαθύτερο ερώτημα που ανήκει στη σφαίρα της ανθρώπινης συνείδησης: Βλέπουμε τη θάλασσα ως χώρο ζωής ή σαν πόρο προς εκμετάλλευση; Ως κοινό αγαθό ή σαν ιδιοκτησία, ένα άδειο οικόπεδο;
Λένε πως θα χαθούν θέσεις εργασίας. Πως θα πληγεί η τοπική οικονομία. Πως ο τουρίστας θέλει πρόσβαση, δραστηριότητες, εμπειρίες, περισσότερα, πάντα περισσότερα. Μα η θάλασσα δεν αντέχει «περισσότερο» . Δεν υπάρχει ζωή κάτω από πίεση. Μη ξεχνάμε τι έχει υποστεί η πόλη μας από την πίεση.
Κάποιοι ξενοδόχοι και άλλοι επαγγελματίες λένε ότι «Ζούμε από τη Θάλασσα». Δεν είναι αλήθεια Ζουν επάνω της. Από τη θέα της. Από το χρώμα της. Από την ιστορία της. Από μια ομορφιά που δεν δημιούργησαν.
Δεν καταλαβαίνουν κάτι απλό. Εάν πεθάνει η θάλασσα, δεν θα μείνει τίποτα να πουλήσουν.
Το θαλάσσιο πάρκο δεν είναι απαγόρευση. Είναι ανάσα.
Είναι ένα κομμάτι του κόσμου που κραυγάζει: Μέχρι εδώ.
Είναι προστασία για τους ανθρώπους του αύριο.
Το μέλλον του τουρισμού είναι η επιβίωση της ομορφιάς.
Μια μέρα θα έρθει ο επισκέπτης, θα κοιτάξει το νερό και δεν θα δει τίποτα. Ούτε ζωή, ούτε χρώμα.
Δεν θα έχει λόγο να επιστρέψει.
Τα θαλάσσια πάρκα είναι η ασπίδα της θάλασσας. Όποιος τα πολεμά, πολεμά το ίδιο το μέλλον του.
Η μεγαλύτερη πολυτέλεια που μπορούμε να προσφέρουμε πια δεν είναι ένα δωμάτιο με θέα στη θάλασσα.
Είναι μια θάλασσα που αναπνέει.
