Σήμερα, 4 Οκτωβρίου 2026, Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, αφιερωμένη στην προστασία, τη φροντίδα και τον σεβασμό όλων των ζώων, σκέφτομαι εκείνα τα ζώα που πέρασαν από τη ζωή μου. Όσα μεγάλωσα, όσα φρόντισα, όσα βρέθηκαν μπροστά μου άρρωστα και χρειάστηκαν βοήθεια. Εκείνα που τα κατάφεραν και εκείνα που, όσο κι αν παλέψαμε μαζί, δεν μπόρεσα να κρατήσω κοντά μου.

Θυμάμαι βλέμματα. Την αγωνία να φάνε λίγο, να σηκωθούν, να δείξουν ένα σημάδι πως η θεραπεία βοηθάει. Την ανακούφιση μιας καλύτερης ημέρας και τον φόβο όταν η κατάστασή τους χειροτέρευε. Όποιος έχει φροντίσει ένα βαριά άρρωστο ζώο γνωρίζει πόση ελπίδα μπορεί να χωρέσει σε μια μικρή κίνηση. Και πόσο βαριά γίνεται η σιωπή όταν αυτή η κίνηση σταματήσει…

Έχασα ζώα από ασθένειες που αποδείχθηκαν δυνατότερες από τις προσπάθειές μας. Πάλεψα και πάλεψαν. Με όσα μέσα είχα, με την επιμονή και την αγάπη μου, με την ανάγκη να τους χαρίσω περισσότερο χρόνο. Δεν τα καταφέραμε πάντα. Κι αυτό αφήνει έναν πόνο που επιστρέφει, μαζί με την ερώτηση αν μπορούσε να γίνει κάτι ακόμη.

Υπάρχουν όμως και οι άλλες απώλειες. Εκείνες που δεν μπορώ να συμφιλιωθώ μαζί τους. Ζώα που έχασαν τη ζωή τους άδικα, από ανθρώπινη κακία. Ζωές που θα μπορούσαν να συνεχίζονται και να συνεχίζονται, αν κάποιος δεν είχε αποφασίσει να τις στερήσει. Για εκείνα ο πόνος συνοδεύεται από θυμό. Γιατί κάποιος τους πήρε ό,τι είχαν… αυτή τη μικρή ζωή τους.

Θέλω κάθε πλάσμα να ζει χωρίς φόβο. Να μπορεί να πλησιάζει έναν άνθρωπο χωρίς να κινδυνεύει. Να απολαμβάνει ένα χάδι… χωρίς να χρειάζεται πρώτα να βεβαιωθεί ότι το χέρι δε θα το χτυπήσει. Τι πιο φυσιολογικό;;;

Αυτό σκέφτομαι σήμερα, πίσω από τις ευχές και τις όμορφες φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτή την ημέρα. Τι συμβαίνει στα ζώα όταν κανείς δεν τα βλέπει; Πώς μπορούμε να ξέρουμε ότι εκείνο το σκυλί στη γειτονιά, εκείνη η γάτα στην αυλή, το ζώο πίσω από μια κλειστή πόρτα, ζει με φροντίδα και ασφάλεια; Πώς μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι με όλα όσα ακούμε τα τελευταία χρόνια;

Το ότι ένα ζώο έχει ιδιοκτήτη δεν σημαίνει πως έχει και αγάπη. Το ότι βρίσκεται μέσα σε ένα σπίτι δεν μας εξασφαλίζει ότι είναι προστατευμένο. Ανησυχώ για όσα υποφέρουν αθόρυβα, ακόμη κι όταν γύρω τους υπάρχουν άνθρωποι. Για όσα εξαρτώνται από κάποιον που δεν ανταποκρίνεται στην ευθύνη του ή, ακόμη χειρότερα, γίνεται ο ίδιος η αιτία του φόβου τους.

Ακούμε και διαβάζουμε για κακοποιήσεις αδέσποτων και ζώων συντροφιάς. Και κάθε φορά προσπαθώ να καταλάβω πως μπορεί ένας άνθρωπος να βλέπει ένα πλάσμα να πονάει εξαιτίας του και να συνεχίζει. Να το βλέπει να μαζεύεται, να κρύβεται, να προσπαθεί να ξεφύγει και να μην σταματά. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Ούτε θέλω να συνηθίσω στην ιδέα του.

Με τρομάζει η ευκολία με την οποία κάποιοι ξεσπούν την οργή τους σε όποιον δεν μπορεί να αντισταθεί. Σε ζώα, σε παιδιά, σε γυναίκες, σε ηλικιωμένους, σε ανθρώπους με αναπηρία. Σε όποιον θεωρούν ευάλωτο ή εξαρτημένο από αυτούς. Δεν γνωρίζω τι κουβαλά ο καθένας μέσα του. Γνωρίζω όμως πως κανένας προσωπικός πόνος, κανένα πρόβλημα και κανένα απωθημένο δεν του δίνει το δικαίωμα να βασανίζει μια άλλη ύπαρξη. Η αδυναμία του άλλου να αντιδράσει μεγαλώνει τη δική μας ευθύνη απέναντί του.

Χαίρομαι όταν βλέπω χαρούμενα ζώα. Όταν τα βλέπω να παίζουν, να πλησιάζουν με εμπιστοσύνη, να κοιμούνται ήρεμα δίπλα στους ανθρώπους τους. Με συγκινεί αυτή η απλή εικόνα της ασφάλειας. Ένα ζώο που μπορεί να ξεκουραστεί χωρίς να βρίσκεται διαρκώς σε επιφυλακή.

Και θλίβομαι όταν βλέπω το αντίθετο. Ζώα φοβισμένα, παρατημένα, να τρέχουν ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Να αναζητούν τροφή, νερό, μια γωνιά να σταθούν. Να προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που έχει χώρο για τόσα πράγματα, αλλά συχνά δεν τους αφήνει ούτε ένα ασφαλές σημείο.

Κάθε τέτοια εικόνα με ακολουθεί. Γιατί γνωρίζω πως δεν μπορώ να τα βοηθήσω όλα, όσο κι αν το θέλω. Κι αυτή είναι μια δύσκολη αλήθεια για όσους νοιάζονται… η αγάπη τους είναι μεγάλη, αλλά οι δυνάμεις τους έχουν όρια.

Γι’ αυτό περιμένω από το κράτος και τους αρμόδιους φορείς να αναλάβουν ουσιαστικά την ευθύνη τους. Με σταθερή φροντίδα, πρόληψη, περίθαλψη, ελέγχους και ανταπόκριση στις καταγγελίες. Η προστασία των ζώων δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν θα βρεθεί ένας εθελοντής που έχει ακόμη χρόνο, χρήματα και αντοχή.

Οι φιλοζωικές οργανώσεις και οι άνθρωποι που προσφέρουν καθημερινά χρειάζονται στήριξη. Χρειάζονται να ξέρουν ότι η προσπάθειά τους συνεχίζεται μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί, ότι δεν θα σηκώνουν μόνοι τους κάθε εγκατάλειψη, κάθε ασθένεια, κάθε κακοποίηση. Βλέπουμε όμως ότι ακόμα και οι ίδιοι οι Δήμοι, που είναι υποχρεωμένοι να φροντίζουν για την ευζωία τους, μένουν αμέτοχοι και χωρίς ουσιαστική οικονομική στήριξη για ιατρική φροντίδα και σίτιση…

Επιπλέον, χρειάζεται δικαιοσύνη απέναντι στην κακοποίηση των ζώων. Με ξεπερνά όταν οι υπαίτιοι δεν εντοπίζονται. Και πώς άλλωστε είναι δυνατόν, ειδικά σε μικρές κοινωνίες; Όταν ένα ζώο έχει υποφέρει ή έχει πεθάνει και ο άνθρωπος που το έκανε συνεχίζει τη ζωή του χωρίς συνέπειες. Μένει τότε, μαζί με τη θλίψη, η αγωνία για το επόμενο πλάσμα που μπορεί να βρεθεί μπροστά του.

Θέλω παραδειγματική τιμωρία για όσους κακοποιούν ζώα. Ουσιαστικές ποινές, πραγματική λογοδοσία και φυλάκιση για τις βαριές πράξεις βίας. Η ζωή ενός ζώου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια ζημιά που εξοφλείται με χρήματα.

Όταν σκέφτομαι εκείνα που χάθηκαν από ανθρώπινα χέρια, ο θυμός μου ζητά να μη βγουν ποτέ ξανά οι υπαίτιοι από τη φυλακή. Θέλω να ξέρω ότι κανένα άλλο ζώο δε θα κινδυνεύσει από τον ίδιο άνθρωπο. Ότι η κοινωνία θα πάρει στα σοβαρά αυτό που έκανε και τον κίνδυνο που φανερώνει η πράξη του, γιατί διαφορετικά θα ζει ανάμεσά μας ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος.

Ένα ζώο δεν μπορεί να μας αφηγηθεί τι περνάει. Μπορεί όμως να μας το δείξει με τον φόβο του, με το σώμα του, με τον τρόπο που απομακρύνεται όταν το πλησιάζουμε. Οφείλουμε να προσέχουμε και να μην προσπερνάμε επειδή είναι πιο βολικό ή επειδή θεωρούμε πως κάποιος άλλος θα ασχοληθεί.

Δεν ζητώ κάτι υπερβολικό για τα ζώα. Ζητώ τροφή, νερό, περίθαλψη, ασφάλεια και σεβασμό. Ζητώ να έχουν τη δυνατότητα να χαρούν τη ζωή τους, όσο σύντομη κι αν είναι. Να γνωρίσουν την τρυφερότητα. Να μη μάθουν τον άνθρωπο μόνο μέσα από την εγκατάλειψη ή τη βία.

Σήμερα σκέφτομαι ξανά εκείνα που φρόντισα και έχασα. Ελπίζω πως, όσο ήταν κοντά μου, να ένιωσαν την αγάπη μου. Πως ακόμη και στις δύσκολες ώρες τους να κατάλαβαν ότι κάποιος προσπαθούσε μαζί τους. Ότι δεν ήταν μόνα…